Τι πρέ­πει να κάνουμε για να επιβιώσουμε !

Το πρώτο που πρέ­πει να κάνουμε είναι να το πάρουμε από­φαση πως τα παλιά καλά χρό­νια της υπερ­κα­τα­νά­λω­σης, της σπα­τά­λης και της δανει­κής ευμά­ρειας δεν πρό­κει­ται να ξανα­γυ­ρί­σουν. Το κατα­να­λω­τικό όνειρο τελεί­ωσε και είναι σα να ξυπνάμε ξαφ­νικά στον πραγ­μα­τικό κόσμο – τον κόσμο του ανθρώ­πι­νου μόχθου και των πραγ­μα­τι­κών ανθρώ­πι­νων αξιών.

Ξαφ­νικά έχουμε βρε­θεί σε μια κατά­σταση όπου οι περισ­σό­τε­ροι δεν μπο­ρούμε πια να καλύ­ψουμε βασι­κές ανά­γκες και υπο­χρε­ώ­σεις, όπου η ανερ­γία έχει πάρει δια­στά­σεις επι­δη­μίας, όπου τα εισο­δή­ματά μας καθη­με­ρινά συρ­ρι­κνώ­νο­νται, όπου οι προ­ο­πτι­κές ανά­καμ­ψης φαί­νο­νται όλο και πιο χλω­μές. Και η κατάρ­ρευση αυτή δεν περιο­ρί­ζε­ται μόνο στη χώρα μας, αλλά σαν ύπου­λος ιός απλώ­νε­ται σε ολο­ένα και περισ­σό­τε­ρες χώρες – ακόμα και στην κάποτε κρα­ταιά Αμε­ρική. Η Ελλάδα απλώς πρω­το­πο­ρεί σαν γεν­ναίο πει­ρα­μα­τό­ζωο στις σκο­τει­νές ατρα­πούς που σιγά σιγά μπαί­νει ο κόσμος. Έχουμε πετα­χτεί σε φουρ­του­νια­σμέ­νες θάλασ­σες και το μέλ­λον – το ατο­μικό και το συλ­λο­γικό μας μέλ­λον – προ­βάλ­λει αβέ­βαιο και σκυθρωπό.

Τί κάνουμε, λοι­πόν; Ίσως να υπάρ­χουν πολι­τι­κές λύσεις, ίσως να εμφα­νι­στεί κάτι και­νούρ­γιο, κάτι απρό­βλε­πτο, ένας από μηχα­νής θεός, και τα προ­βλή­ματά μας να λυθούν. Όμως, ακόμα κι αν πιστεύ­ουμε πως κάτι τέτοιο θα συμ­βεί, μέχρι τότε ο καθέ­νας μας είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να βρει άμε­σες και επεί­γου­σες λύσεις για τον ίδιο και την οικο­γέ­νειά του. Λύσεις που θα μειώ­νουν την εξάρ­τησή μας από πανά­κρι­βες κεντρι­κές υπη­ρε­σίες, π.χ. ΔΕΗ. Λύσεις που θα απαι­τούν λιγό­τερα χρή­ματα για δια­τροφή, ένδυση, θέρ­μανση κλπ. Λύσεις που μπο­ρούν να κατα­σκευα­στούν από εμάς τους ίδιους, χωρίς ανά­γκη για ειδι­κούς και χρή­ματα. Λύσεις απο­τε­λε­σμα­τι­κές κι ανθρώ­πι­νες, σαν αυτές που είχαν βρει κάποτε οι παπ­πού­δες και...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ