«Όλες μου οι ιστορίες, αν και είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, βασίζονται στη θεμελιώδη παράδοση ότι τούτος ο κόσμος κατοικείτο κάποτε από πλάσματα κάποιας άλλης ράτσας, που επειδή ασκούσαν Μαύρη Μαγεία έχασαν τη θέση τους και εξορίστηκαν.
Ωστόσο εξακολουθούν να ζούν κάπου έξω από τον κόσμο, πάντοτε έτοιμα να ξανακάνουν δική τους τούτη τη Γη.»
Ο Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ (1890 – 1937), είναι σήμερα θρυλικός γιατί χάρη στο παράξενο στύλ γραφής του, τα έργα του αποτελούν ένα γοητευτικά αξεδιάλυτο μίγμα φαντασίας και πραγματικότητας, γεμάτο αναφορές για μία αλλόκοτη και τρομερή μυστική παράδοση που διατρέχει σαν υπόγειο ρεύμα ολόκληρη την ανθρωπότητα, από τις αρχές ακόμη της γέννησης της. Έγραψε:
Αυτή η ξένη ράτσα, οι «Μεγάλοι Παλιοί» ή «Αρχαίοι», περιγράφονται σαν ασύλληπτα πολυδιαστατικά και αθάνατα πλάσματα που έφτασαν κατά κύματα στη Γη από την περιοχή του Αλντεμπαράν και των Υάδων, στον αστερισμό του Ταύρου, πολύ πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος στον πλανήτη μας. Αλλά ύστερα από μιά Τιτάνια σύγκρουση με τους «Πρεσβύτερους Θεούς» μιά αντίπαλη ράτσα από την περιοχή του άστρου Μπετελγέζη του Ωρίωνα, οι Μεγάλοι Παλιοί νικήθηκαν και εξορίστηκαν σε κάποια άλλη διασταση, έξω από το Χωροχρόνο.
Ωστόσο ποτέ δεν έπαψαν να προσπαθούν να ξαναγυρίσουν στη Γη περνώντας μέσα από κάποιες Πύλες. Γιά να το πετύχουν αυτό, χρησιμοποίησαν (και χρησιμοποιούν) κάποιους ανθρώπους οι οποίοι επηρεάστηκαν από τις ξένες οντότητες και τις λάτρεψαν σαν θεούς ή δαίμονες. Τους ανθρώπους αυτούς, οι Μεγάλοι Παλιοί επηρεάζουν μέσω αποκαλυπτικών ονείρων.
Αυτή είναι με δυό λόγια η περίφημη Μυθολογία Κθούλου του Λάβκραφτ, όπως την βάφτισε ο Όγκαστ Ντέρλεθ, προσωπικός φίλος και βιογράφος του. [5] Ποιός σήμερα δεν έχει ακουστά για φοβερές οντότητες σαν τον Κθούλου, τον Αζαθώθ, τον Γιόγκ-Σοθώθ, τον Νυαρλαθοτέπ, αλλά και για εκείνους τους παράξενους και μαγικούς τόπους σαν το εφιαλτικό οροπέδιο του Λένγκ, το άγνωστο Καντάθ, την βυθισμένη Ρ’λυέ ή την γοητευτική Σελεφαϊς;
Χιλιάδες ερευνητές σε όλο τον κόσμο αναζητούν στοιχεία για τις αληθινές πηγές της Μυθολογίας Κθούλου. Συνήθως όλοι αρχίζουν την αναζήτηση από το πασίγνωστο «Νεκρονομικόν», το σπάνιο και τρομερό βιβλίο που υποτίθεται ότι αποτελεί την κυριότερη συνοπτική πηγή πληροφοριών της Μυθολογίας αυτής. Ένα βιβλίο πού κανένας ποτέ δεν βρήκε. Όλα δείχνουν ότι μάλλον ποτέ δεν υπήρξε ένα μοναδικό και συγκεκριμένο βιβλίο με αυτό το όνομα και περιεχόμενο.
Αν και ο ίδιος ο Λάβκραφτ το αρνείτο, πολλοί πιστεύουν ότι είχε στηρίξει το Νεκρονομικόν και τη Μυθολογία Κθούλου σε κάποια αληθινά αλλά άγνωστα και σπάνια κείμενα, όπως το «Liber Logaeth» του Τζών Ντή, το «Kitab ma’ani al nafs» του Αλ-Κίντι και άλλα παρόμοια. Ωστόσο, και ανεξάρτητα από τις όποιες πηγές, είναι αδιαμφισβήτητο ότι πολλά από αυτά που έγραψε, προέρχονται από κάποια προσωπικά βιώματα και κάποιες δικές του συγκλονιστικές εσωτερικές εμπειρίες.
Είναι γεγονός ότι ο Λάβκραφτ ήταν «Βικτωριανός» στις αντιλήψεις του. Πίστευε (ή ήθελε να πιστεύει…) στη Λογική και την Επιστήμη, τις δύο «θεότητες» που κυριαρχούσαν το 18ο και 19ο αιώνα, και δεν άφηναν καθόλου χώρο για το υπερφυσικό. Ίσως είναι ειρωνία της Ιστορίας που το «Sapere Aude» (Τόλμησε να μάθεις), το σύνθημα του αιώνα του Διαφωτισμού και της Λογικής, έγινε αργότερα το «μόττο», δηλαδή το μαγικο-συμβολικό όνομα του Ουίλιαμ Γουίν Γουέσκοτ, ενός από τους τρείς ιδρυτές του Τάγματος της Χρυσής Αυγής. Αλλά βέβαια ο Λάβκραφτ είχε «ξεχάσει» ότι ήδη ζούσε στον 20ο αιώνα και ότι η παλιά πίστη στον ορθολογισμό είχε κιόλας καταρρεύσει μπροστά στη Απροσδιοριστία και την Κβαντομηχανική.
Οι νέες αυτές ριζοσπαστικές επιστήμες, όχι μόνον αποδέχονταν ένα Μυστικιστικό και μή Αιτιοκρατικό υπόβαθρο στο Σύμπαν, αλλά και προχωρούσαν με τόλμη πολύ πιό πέρα από τον παραδοσιακό και νεφελώδη αποκρυφισμό των περασμένων εποχών. Κατά βάθος λοιπόν, ο Λάβκραφτ πίστευε πραγματικά σε αυτά που έγραφε. Και μάλιστα μπορώ να πω ότι δεν τα πίστευε, αλλά ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΕ με το πάθος του ανθρώπου που κατά κάποιο τρόπο έχει ζήσει αυτά που περιγράφει!
Στα χρόνια που πέρασαν από το θάνατο του Λάβκραφτ το 1937, αρκετοί άρχισαν να παρατηρούν ότι πολλά από τα στοιχεία της Μυθολογίας του, στηρίζονταν σε γνήσιες μυστικές μαγικές παραδόσεις. Αλλά από που μπορεί να προέρχονταν οι γνώσεις αυτές; Είναι δεδομένο ότι ένα μεγάλο μέρος προέρχονταν από τη μελέτη κάποιων ασυνήθιστων, αλλά συμβατικών βιβλίων ή κειμένων.
Επιφανειακά. μπορεί ο Λάβκραφτ να απέρριπτε κάθε τι το υπερφυσικό και μαγικό, ωστόσο τα έργα του βρίθουν από αναφορές σε σπάνια, αλλά υπαρκτά μαγικά και απόκρυφα κείμενα, γεγονός που προδίδει κάτι παραπάνω από μια απλή επιπόλαιη έρευνα εκ μέρους του.Επίσης, είναι εντυπωσιακές οι ομοιότητες που υπάρχουν ανάμεσα στη Μυθολογία Κθούλου και τις δοξασίες της Χρυσής Αυγής, ιδίως με τα κείμενα του Άλιστερ Κρόουλυ, που ανήκε (εκφύλισε και διέλυσε) την Αδελφότητα αυτή.
Και στα μεν και στα δε, γίνεται συχνά λόγος για τους «Αρχαίους» ή «Παλιούς», για «διαβάσεις Κοσμικών Αβύσσων» και για «Πύλες» ανάμεσα στους κόσμους. Οι ομοιότητες είναι τόσες πολλές, που κάνουν τον γνωστό Άγγλο συγγραφέα και ερευνητή Κόλιν Ουίλσον να αναρωτιέται αν (παρ’ όλους τους αντίθετους ισχυρισμούς του Ντέρλεθ), ο Λάβκραφτ γνώριζε τελικά τα έργα του Κρόουλυ. Πράγματι, τον αναφέρει σε μία απο τις χιλιάδες επιστολές του (ο Λάβκραφτ θεωρείται ίσως ο μεγαλύτερος επιστολογράφος της Ιστορίας, με περίπου 120.000 επιστολές) και επιπλέον ξέρουμε ότι είχε διαβάσει το «Σκοτεινό Θάλαμο» του Λέναρντ Κλάιν, διήγημα στο οποίο αναφέρεται ο Κρόουλυ.
Είναι αξιοπερίεργη η φορτισμένη σχέση που είχαν και οι δύο με τις γάτες. Ο Λάβκραφτ λάτρευε τις γάτες και απεχθανόταν φοβερά το κρύο, όπως και αυτές κι ο Κρόουλυ τις μισούσε με το ίδιο πάθος. Ωστόσο και οι δύο ασκούσαν μία εντυπωσιακή μαγνητική επιρροή στα ζώα αυτά.
Ο Λάβκραφτ είχε σαφώς και κάποιες προσωπικές εμπειρίες που σχετίζονταν με τα όσα γράφει, κάποιες πηγές άμεσης γνώσης. Ένα μεγάλο μέρος αυτής της γνώσης προέρχονταν από παράξενα, ζωντανά όνειρα. Όπως επισημαίνει ο Κέννεθ Γκράντ, συγγραφέας και μαθητής του Κρόουλυ, αναφερόμενος στα παράξενα όντα της Μυθολογίας Κθούλου:
«Ο Λάβκραφτ συνέλαβε διαισθητικά το γεγονός ότι, οι ενδείξεις για αυτές τις ξένες παρουσίες, συνήθως εκδηλώνονται μονάχα στα όνειρα ή τους εφιάλτες, γιατί λίγα μυαλά έχουν τη δύναμη να κατανοήσουν δίχως τρόμο, τις μορφές της νέας Γνώσης»
Ωστόσο, ακόμα και αν ο Λάβκραφτ αγνοούσε τα κείμενα του Κρόουλυ, σίγουρα γνώριζε πολύ καλά τα κείμενα των συγγραφέων Άλτζερνον Μπλάκγουντ και Άρθουρ Μάχεν, που ήταν επίσης Μύστες της Χρυσής Αυγής. Στο δοκίμιο του «Η υπερφυσική φρίκη στη λογοτεχνία», ο Λάβκραφτ πλέκει το πλέον πολυσέλιδο εγκώμιο για τους δύο συγγραφείς, γράφοντας:
«Από τους σύγχρονους δημιουργούς ενός Κοσμικού τρόμου που έχει αρθεί στο ζενίθ της ποιότητας, λίγοι μπορούν να συγκριθούν με τον πολύπλευρο Άρθουρ Μάχεν».
Για τον Μπλάκγουντ, γράφει:
«Πάνω από όλα, καταλαβαίνει πόσο παντελώς μπορεί μερικά μυαλά να διαβιούν μόνιμα στα σύνορα του ονείρου, και πόσο σχετικά ασήμαντη είναι η διαφορά ανάμεσα στις εικόνες που διαμορφώνουν τα πραγματικά αντικείμενα, με εκείνες που γεννά το παιχνίδι της φαντασίας»
Για τον Arthur Machen (186-1947) ο κριτικός Fillp van Ntoren Stern έγραψε: «Οι φανταστικές ιστορίες του Arthur Machen περιέχουν πιο στοιχειώδεις αλήθειες, απ’ όλα τα διαγράμματα και τις στατιστικές του κόσμου»
Στο «Κάλεσμα του Κθούλου» [1] ο Λάβκραφτ παραθέτει σαν εισαγωγή τις ακόλουθες εντυπωσιακές και εξίσου αποκαλυπτικές περικοπές από ένα κείμενο του Μπλάκγουντ:
«Από τέτοιες μεγάλες δυνάμεις ή οντότητες, είναι πιθανό να έχει επιζήσει κάτι, κάποια απομεινάρια από ένα τρομερά μακρυνό παρελθόν, τότε που η συνείδηση εκδηλωνόταν ίσως με σχήματα και μορφές, οι οποίες έχουν προ πολλού υποχωρήσει μπροστά στο κύμα της προελαύνουσας ανθρωπότητας. Μορφές για τις οποίες μονάχα η ποίηση και ο θρύλος έχουν συλλάβει μια φευγαλέα ανάμνηση, αποκαλώντας τες θεούς, τέρατα και μυθικά όντα κάθε λογής και είδους.»[2][3]
Από τα παραπάνω, φαίνεται πολύ καθαρά η σημασία που έδινε ο Λάβκραφτ στο ρόλο των ονείρων. Άνθρωποι σαν αυτόν, τον Μάχεν ή τον Μπλάκγουντ μπορούσαν να συλλάβουν πράγματα, που αργότερα αποδείχτηκαν αληθινά. Χάρη σε κάποιο συνδυασμό θεωρητικής γνώσης και έμφυτου ταλέντου, μπορούσαν να έρχονται σε επαφή με το Κοσμικό Δίκτυο και να αντλούν από αυτό στοιχεία.
Είναι γνωστό ότι η Αδελφότητα της Χρυσής Αυγής, στην οποία ανήκαν τόσο ο Μάχεν και ο Μπλάκγουντ, όσο και ο Νομπελίστας Ιρλανδός ποιητής Γέητς καθώς και άλλοι πνευματικοί άνθρωποι της εποχής, δίδασκε κάποιες ενορατικές ή ονειρικές τεχνικές επαφής με οντότητες από άλλες διαστάσεις ή επίπεδα πραγματικότητας. Είναι άραγε σύμπτωση ότι και τα περισσότερα από τα γραπτά του Λάβκραφτ έχουν σαν πυρήνα τους κάποιες προσωπικές του οραματικές ή ονειρικές εμπειρίες; [4]
Το 1921, σε μια επιστολή προς τον φίλο του και συνάδελφο συγγραφέα Φράνκ Μπέλκναπ Λόνγκ, παραθέτει το γνωστό δίστιχο:
«Δεν είναι νεκρό, εκείνο που αιώνια μπορεί να περιμένει, μα με το διάβα των παράξενων αιώνων, ως και ο θάνατος μπορεί να πεθαίνει»
Εξηγεί, ότι το δίστιχο αυτό, είχε ως βάση του ένα όνειρο, που με τη σειρά του ίσως προήλθε από τους στοχασμούς του γύρω από την περίεργη υποβλητικότητα μιας φράσης από το «Βιβλίο των Θαυμάτων» του λόρδου Ντανσάνυ, για την «δίχως αντίλαλους μαυρίλα της αβύσσου». Ο Ιρλανδός αυτός λόρδος (ένας ακόμα από τους «ονειρικούς» συγγραφείς), επηρέασε τον Λάβκραφτ όσο κανείς άλλος. Η συγκεκριμένη όμως φράση, άνετα θα μπορούσε να έχει βγεί και από την πέννα του Κρόουλυ όταν ο τελευταίος προσπαθεί να περιγράψει το τρομερό μυητικό «Πέρασμα της Αβύσσου».
Ο Λάβκραφτ αναφερόταν συχνά στις «ασύλληπτες κοσμικές αβύσσους» και το πέρασμα τους, και ίσως αποκαλύπτει πολλά το γεγονός ότι το μόνο όνομα από τους Πρεσβύτερους Θεούς που δίνει στα έργα του, είναι εκείνο του Νοντένς, του «Κυρίου της Μεγάλης Αβύσσου», ενός αληθινού Ρωμαιο-Κελτικού Θεού ο οποίος ερχόταν σε επαφή με τους πιστούς του μέσω ονείρων. Στην κομητεία του Γκλώστερ της Αγγλίας, υπάρχουν ακόμα τα ερείπια ενός αρχαίου ναού του Νοντένς, που λειτουργούσε εκεί τουλάχιστον ως τον 1ο μ.κ.ε. αιώνα.
Υπάρχουν όμως και μερικές άλλες παράξενες ομοιότητες του Λάβκραφτ με τον Κρόουλυ. Και οι δύο είχαν κάποιες αλλόκοτες ονειρικές εμπειρίες με επίκεντρο άτομα που το όνομα τους άρχιζε με το πρόθεμα «Λάβ-». Ο Κρόουλυ με τον Λάβντεϋ και ο Λάβκραφτ με τον Λάβμαν. Αυτό όμως το πρόθεμα, στην περίπτωση του Λάβκραφτ, δεν σημαίνει αγάπη αλλά λύκος!
Αυτό προκύπτει αφενός από τον αρχαϊκό τρόπο γραφής του ονόματος του συγγραφέα που ήταν «Λούκραφτ» και αφετέρου από τον παλιό οικογενειακό του θυρεό, που φέρει τα κεφάλια τριών λύκων και έναν στρογγυλό πύργο. Ο τελευταίος φέρνει στο νου το ομώνυμο έργο του Λάβκραφτ, που αποτελείωσε ο Ντέρλεθ μετά τον θάνατο του φίλου του (και που αποσπάσματα θα σας φέρω οσονούπω …)
«Το να τρέχεις με τους λύκους στα σαγηνευτικά δάση της νύχτας, το να περνάς στ’ αλήθεια τις Πύλες, πέρα από τους μυστικούς τόπους της Γης.»
«Όταν οι Πύλες ανοίγουν, ποιος μπορεί να ξέρει ποια Σκιώδης Απειλή παραμονεύει για να περάσει από το κατώφλι προς τον κόσμο μας;»
«Τι λες να ήταν εκείνο που έκανε ο Αλάιτζα στον πύργο; Πως ικέτευε τις πέτρες; Τι κάλεσε να έρθει από τους λόφους ή τους ουρανούς – ή κι εγώ δεν ξέρω από που; Τι ειναι αυτό που καραδοκεί; Και σε ποιό κατώφλι;»
«Και, ξαφνικά, όπως στεκόμουν εκεί, με τη δροσερή νυχτερινή αύρα να μου χαϊδεύει το κορμί, ένιωσα να με τυλίγει ένα γοργά εντεινόμενο αίσθημα κατάθλιψης που συνοδευόταν από μιαν αβάσταχτη απόγνωση. Ταυτόχρονα, αισθάνθηκα κάτι ανείπωτα φρικαλέο και βλεδυρό, ένα μαύρο, θανάσιμο κακό που αγκάλιαζε απέξω κι από μέσα σε τούτο το σπίτι του δάσους. Ήταν κάτι το τόσο σιχαμερό που μου έκοβε την ανάσα, κάτι που πότιζε το καθετί, πηγάζοντας από τις πιο έσχατες αβύσσους της ανθρώπινης ψυχής. Είμαι σίγουρος πως δεν ήταν γέννημα της φαντασίας μου.
Ήταν κάτι το σχεδόν χειροπιαστό γιατί αισθανόμουν το δροσερό αέρα σαν αντίθεση στην αποτρόπαιη παρουσία. Η συναίσθηση του κακού, του τρόμου και του αποκρουστικού, τύλιγε το δωμάτιο σαν σύννεφο. Το ένιωθα να ρέει από τους τοίχους σαν μια αόρατη καταχνιά. Απομακρύνθηκα από τον παράθυρο και βγήκα στο διάδρομο το φαινόμενο ήταν το ίδιο κι εκεί. Κατέβηκα στο ισόγειο στα σκοτεινά και πάλι τίποτα δεν άλαλξε -παντού σε τούτο το παλιό σπίτι κυριαρχούσε κάποια κακόβουλη και τρομερή παρουσία και ήταν αυτό σίγουρα που είχε επηρεάσει τον ξάδελφο μου»
«… Ηταν μια μάχη ενάντια σε κάτι αόρατο, που ωστόσο ήταν δύο φορές πιο δυνατό από κάθε χειροπιαστό αντίπαλο»
***
Αποσπάσματα από πολύ-πολύ παλαιά τεύχη του παράξενου περιοδικού Strange, το διάβαζα και είπα να το μοιραστούμε για να ξαναθυμηθείτε ποιόν, ή μαλλον ΤΙ -απόλυτα εχθρικό και κακόβουλο προς την ζωή- λατρεύουν τα ανθρώπινα ζώα σαν έναν και μοναδικό Θεό.
Είναι ΟΛΟΦΑΝΕΡΗ και απολύτως ΔΙΑΚΡΙΤΗ μια έντονη δραστηριότητα στους “μεταφυσικούς” και “αποκρυφιστικούς” κύκλους σε σχέση με την μυθολογία Κθούλου. Μια δραστηριότητα που έχει ξεφύγει πλέον απ’ τα πλαίσια της έρευνας για την κατανόηση κάποιων αρχέγονων τρομαχτικών μυστικών και αγγίζει τα όρια της λατρείας και της εμμονής. Η σκιά κάποιων ξεχασμένων όντων που φωτίστηκε αρκετά ώστε να μετατραπεί σε άλλο ένα είδωλο “αυτογνωσίας”.
Μια μέθοδο που χρησιμοποιούν κάποιοι σύγχρονοι “μάγοι της ψυχανάλυσης” ως αυτοσκοπό, κρύβοντάς την πίσω απ’ ένα μανδύα τελετουργικής αφύπνισης, ώστε να ελεγχθεί και να εκδηλωθεί στην πραγματικότητά μας κάτι που δεν έχει σχέση με τον άνθρωπο, παρά μόνο διατροφική. Ο άνθρωπος ποτέ δεν ήταν στην κορυφή της διατροφικής πυραμίδας, άσχετα αν ένιωθε έτσι μέσα στα δεσμά του ανθρωπομορφισμού του. Κάτι άλλο διεκδικούσε και διεκδικεί κυριαρχία πάνω στην ψυχή του.
Ο Κθούλου ζει, φαντάζομαι, κι αυτός, καλά κλεισμένος μέσα στον πέτρινο τάφο που τον κράτησε κλεισμένο τόσους και τόσους αιώνες, από τότε που κι ο ήλιος ακόμα ήταν νέος. Η καταραμένη πόλη του έχει σίγουρα βυθιστεί πίσω στα βάθη του ωκεανού, γιατί το Βίτζιλαντ πέρασε ανενόχλητο από την ίδια ακριβώς περιοχή μετά τη θύελλα του Απρίλη. Οι ιερείς κι οι πιστοί του πάντως, πάνω στη γη, υπάρχουν πάντα, ουρλιάζουν, αλαλάζουν και σφάζουν αθώους, χορεύοντας γύρω από μονόλιθους με είδωλα στην κορυφή τους, σε μακρινά κι ερημικά μέρη σ’ όλο τον κόσμο.
Επιγραμματικά χρησιμοποιώ και προτείνω … παστουρμά από την Τρελή γκαμήλα του Τρελού Άραβα Αμπντούλλλ Αααλαρρρζέντ με Τρελή Κρητική ρακί Τριπλής αποστάξεως, του Τρελού Χωματερού… και συνέρχομαι ακαριαία, ειδικά όταν πέφτουν στην αντίληψη μου οι αδαείς, που έχουν το Copyright στα πλοκάμια του Κθούλου.
[1] Το Κάλεσμα του Κθούλου
Cthulhu στα Κάρβουνα με σώς Μυημένων!
Φυσικός εξηγεί την «Μη Ευκλείδεια Γεωμετρία»
[2] Χ.Φ. Λάβκραφτ και Μη Πραγματικές Πραγματικότητες
[3] Ο Τρόμος του Ντάνγουιτς H. P. Lovecraft
[4] Επιστολή του Dr. Stanislaus Hinterstoisser
[5] Ο Μυστικός κόσμος του H. R. GIGER
«Η Νέα Πραγματικότητα»
Ο Κύριος Άρχοντας
TERRA PAPERS Η Αλήθεια Είναι Ολοφάνερη
Η Μεταφυσική Πλευρά των Οργονιτών
Αν δε έχουμε κατακτήσει την ικανότητα ενός Κβαντικού Άλματος τότε ακόμη πιο εύκολα μπορούμε να ξεφύγουμε έξω και πάνω από αυτούς τους νοσηρούς κόσμους της ύλης υπαρκτούς ή όχι στην δική μας ανθρώπινη, περιορισμένη συνείδηση. Μπορούμε να ξεφύγουμε από τις δημιουργίες του Άρχοντα και μάλιστα είναι πολύ εύκολο να τις εξαφανίσουμε από την δική μας πραγματικότητα.
Το μόνο που χρειάζεται είναι η Ακεραιότητα ... τίποτε άλλο.
Ανακεφαλαίωση: Η Τέχνη της Ελευθερίας!
πηγή
Ο Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ (1890 – 1937), είναι σήμερα θρυλικός γιατί χάρη στο παράξενο στύλ γραφής του, τα έργα του αποτελούν ένα γοητευτικά αξεδιάλυτο μίγμα φαντασίας και πραγματικότητας, γεμάτο αναφορές για μία αλλόκοτη και τρομερή μυστική παράδοση που διατρέχει σαν υπόγειο ρεύμα ολόκληρη την ανθρωπότητα, από τις αρχές ακόμη της γέννησης της. Έγραψε:
Αυτή η ξένη ράτσα, οι «Μεγάλοι Παλιοί» ή «Αρχαίοι», περιγράφονται σαν ασύλληπτα πολυδιαστατικά και αθάνατα πλάσματα που έφτασαν κατά κύματα στη Γη από την περιοχή του Αλντεμπαράν και των Υάδων, στον αστερισμό του Ταύρου, πολύ πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος στον πλανήτη μας. Αλλά ύστερα από μιά Τιτάνια σύγκρουση με τους «Πρεσβύτερους Θεούς» μιά αντίπαλη ράτσα από την περιοχή του άστρου Μπετελγέζη του Ωρίωνα, οι Μεγάλοι Παλιοί νικήθηκαν και εξορίστηκαν σε κάποια άλλη διασταση, έξω από το Χωροχρόνο.
Ωστόσο ποτέ δεν έπαψαν να προσπαθούν να ξαναγυρίσουν στη Γη περνώντας μέσα από κάποιες Πύλες. Γιά να το πετύχουν αυτό, χρησιμοποίησαν (και χρησιμοποιούν) κάποιους ανθρώπους οι οποίοι επηρεάστηκαν από τις ξένες οντότητες και τις λάτρεψαν σαν θεούς ή δαίμονες. Τους ανθρώπους αυτούς, οι Μεγάλοι Παλιοί επηρεάζουν μέσω αποκαλυπτικών ονείρων.
Αυτή είναι με δυό λόγια η περίφημη Μυθολογία Κθούλου του Λάβκραφτ, όπως την βάφτισε ο Όγκαστ Ντέρλεθ, προσωπικός φίλος και βιογράφος του. [5] Ποιός σήμερα δεν έχει ακουστά για φοβερές οντότητες σαν τον Κθούλου, τον Αζαθώθ, τον Γιόγκ-Σοθώθ, τον Νυαρλαθοτέπ, αλλά και για εκείνους τους παράξενους και μαγικούς τόπους σαν το εφιαλτικό οροπέδιο του Λένγκ, το άγνωστο Καντάθ, την βυθισμένη Ρ’λυέ ή την γοητευτική Σελεφαϊς;
Χιλιάδες ερευνητές σε όλο τον κόσμο αναζητούν στοιχεία για τις αληθινές πηγές της Μυθολογίας Κθούλου. Συνήθως όλοι αρχίζουν την αναζήτηση από το πασίγνωστο «Νεκρονομικόν», το σπάνιο και τρομερό βιβλίο που υποτίθεται ότι αποτελεί την κυριότερη συνοπτική πηγή πληροφοριών της Μυθολογίας αυτής. Ένα βιβλίο πού κανένας ποτέ δεν βρήκε. Όλα δείχνουν ότι μάλλον ποτέ δεν υπήρξε ένα μοναδικό και συγκεκριμένο βιβλίο με αυτό το όνομα και περιεχόμενο.
Αν και ο ίδιος ο Λάβκραφτ το αρνείτο, πολλοί πιστεύουν ότι είχε στηρίξει το Νεκρονομικόν και τη Μυθολογία Κθούλου σε κάποια αληθινά αλλά άγνωστα και σπάνια κείμενα, όπως το «Liber Logaeth» του Τζών Ντή, το «Kitab ma’ani al nafs» του Αλ-Κίντι και άλλα παρόμοια. Ωστόσο, και ανεξάρτητα από τις όποιες πηγές, είναι αδιαμφισβήτητο ότι πολλά από αυτά που έγραψε, προέρχονται από κάποια προσωπικά βιώματα και κάποιες δικές του συγκλονιστικές εσωτερικές εμπειρίες.
Είναι γεγονός ότι ο Λάβκραφτ ήταν «Βικτωριανός» στις αντιλήψεις του. Πίστευε (ή ήθελε να πιστεύει…) στη Λογική και την Επιστήμη, τις δύο «θεότητες» που κυριαρχούσαν το 18ο και 19ο αιώνα, και δεν άφηναν καθόλου χώρο για το υπερφυσικό. Ίσως είναι ειρωνία της Ιστορίας που το «Sapere Aude» (Τόλμησε να μάθεις), το σύνθημα του αιώνα του Διαφωτισμού και της Λογικής, έγινε αργότερα το «μόττο», δηλαδή το μαγικο-συμβολικό όνομα του Ουίλιαμ Γουίν Γουέσκοτ, ενός από τους τρείς ιδρυτές του Τάγματος της Χρυσής Αυγής. Αλλά βέβαια ο Λάβκραφτ είχε «ξεχάσει» ότι ήδη ζούσε στον 20ο αιώνα και ότι η παλιά πίστη στον ορθολογισμό είχε κιόλας καταρρεύσει μπροστά στη Απροσδιοριστία και την Κβαντομηχανική.
Οι νέες αυτές ριζοσπαστικές επιστήμες, όχι μόνον αποδέχονταν ένα Μυστικιστικό και μή Αιτιοκρατικό υπόβαθρο στο Σύμπαν, αλλά και προχωρούσαν με τόλμη πολύ πιό πέρα από τον παραδοσιακό και νεφελώδη αποκρυφισμό των περασμένων εποχών. Κατά βάθος λοιπόν, ο Λάβκραφτ πίστευε πραγματικά σε αυτά που έγραφε. Και μάλιστα μπορώ να πω ότι δεν τα πίστευε, αλλά ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΕ με το πάθος του ανθρώπου που κατά κάποιο τρόπο έχει ζήσει αυτά που περιγράφει!
Στα χρόνια που πέρασαν από το θάνατο του Λάβκραφτ το 1937, αρκετοί άρχισαν να παρατηρούν ότι πολλά από τα στοιχεία της Μυθολογίας του, στηρίζονταν σε γνήσιες μυστικές μαγικές παραδόσεις. Αλλά από που μπορεί να προέρχονταν οι γνώσεις αυτές; Είναι δεδομένο ότι ένα μεγάλο μέρος προέρχονταν από τη μελέτη κάποιων ασυνήθιστων, αλλά συμβατικών βιβλίων ή κειμένων.
Επιφανειακά. μπορεί ο Λάβκραφτ να απέρριπτε κάθε τι το υπερφυσικό και μαγικό, ωστόσο τα έργα του βρίθουν από αναφορές σε σπάνια, αλλά υπαρκτά μαγικά και απόκρυφα κείμενα, γεγονός που προδίδει κάτι παραπάνω από μια απλή επιπόλαιη έρευνα εκ μέρους του.Επίσης, είναι εντυπωσιακές οι ομοιότητες που υπάρχουν ανάμεσα στη Μυθολογία Κθούλου και τις δοξασίες της Χρυσής Αυγής, ιδίως με τα κείμενα του Άλιστερ Κρόουλυ, που ανήκε (εκφύλισε και διέλυσε) την Αδελφότητα αυτή.
Και στα μεν και στα δε, γίνεται συχνά λόγος για τους «Αρχαίους» ή «Παλιούς», για «διαβάσεις Κοσμικών Αβύσσων» και για «Πύλες» ανάμεσα στους κόσμους. Οι ομοιότητες είναι τόσες πολλές, που κάνουν τον γνωστό Άγγλο συγγραφέα και ερευνητή Κόλιν Ουίλσον να αναρωτιέται αν (παρ’ όλους τους αντίθετους ισχυρισμούς του Ντέρλεθ), ο Λάβκραφτ γνώριζε τελικά τα έργα του Κρόουλυ. Πράγματι, τον αναφέρει σε μία απο τις χιλιάδες επιστολές του (ο Λάβκραφτ θεωρείται ίσως ο μεγαλύτερος επιστολογράφος της Ιστορίας, με περίπου 120.000 επιστολές) και επιπλέον ξέρουμε ότι είχε διαβάσει το «Σκοτεινό Θάλαμο» του Λέναρντ Κλάιν, διήγημα στο οποίο αναφέρεται ο Κρόουλυ.
Είναι αξιοπερίεργη η φορτισμένη σχέση που είχαν και οι δύο με τις γάτες. Ο Λάβκραφτ λάτρευε τις γάτες και απεχθανόταν φοβερά το κρύο, όπως και αυτές κι ο Κρόουλυ τις μισούσε με το ίδιο πάθος. Ωστόσο και οι δύο ασκούσαν μία εντυπωσιακή μαγνητική επιρροή στα ζώα αυτά.
Ο Λάβκραφτ είχε σαφώς και κάποιες προσωπικές εμπειρίες που σχετίζονταν με τα όσα γράφει, κάποιες πηγές άμεσης γνώσης. Ένα μεγάλο μέρος αυτής της γνώσης προέρχονταν από παράξενα, ζωντανά όνειρα. Όπως επισημαίνει ο Κέννεθ Γκράντ, συγγραφέας και μαθητής του Κρόουλυ, αναφερόμενος στα παράξενα όντα της Μυθολογίας Κθούλου:
«Ο Λάβκραφτ συνέλαβε διαισθητικά το γεγονός ότι, οι ενδείξεις για αυτές τις ξένες παρουσίες, συνήθως εκδηλώνονται μονάχα στα όνειρα ή τους εφιάλτες, γιατί λίγα μυαλά έχουν τη δύναμη να κατανοήσουν δίχως τρόμο, τις μορφές της νέας Γνώσης»
Ωστόσο, ακόμα και αν ο Λάβκραφτ αγνοούσε τα κείμενα του Κρόουλυ, σίγουρα γνώριζε πολύ καλά τα κείμενα των συγγραφέων Άλτζερνον Μπλάκγουντ και Άρθουρ Μάχεν, που ήταν επίσης Μύστες της Χρυσής Αυγής. Στο δοκίμιο του «Η υπερφυσική φρίκη στη λογοτεχνία», ο Λάβκραφτ πλέκει το πλέον πολυσέλιδο εγκώμιο για τους δύο συγγραφείς, γράφοντας:
«Από τους σύγχρονους δημιουργούς ενός Κοσμικού τρόμου που έχει αρθεί στο ζενίθ της ποιότητας, λίγοι μπορούν να συγκριθούν με τον πολύπλευρο Άρθουρ Μάχεν».
Για τον Μπλάκγουντ, γράφει:
«Πάνω από όλα, καταλαβαίνει πόσο παντελώς μπορεί μερικά μυαλά να διαβιούν μόνιμα στα σύνορα του ονείρου, και πόσο σχετικά ασήμαντη είναι η διαφορά ανάμεσα στις εικόνες που διαμορφώνουν τα πραγματικά αντικείμενα, με εκείνες που γεννά το παιχνίδι της φαντασίας»
Για τον Arthur Machen (186-1947) ο κριτικός Fillp van Ntoren Stern έγραψε: «Οι φανταστικές ιστορίες του Arthur Machen περιέχουν πιο στοιχειώδεις αλήθειες, απ’ όλα τα διαγράμματα και τις στατιστικές του κόσμου»
Στο «Κάλεσμα του Κθούλου» [1] ο Λάβκραφτ παραθέτει σαν εισαγωγή τις ακόλουθες εντυπωσιακές και εξίσου αποκαλυπτικές περικοπές από ένα κείμενο του Μπλάκγουντ:
«Από τέτοιες μεγάλες δυνάμεις ή οντότητες, είναι πιθανό να έχει επιζήσει κάτι, κάποια απομεινάρια από ένα τρομερά μακρυνό παρελθόν, τότε που η συνείδηση εκδηλωνόταν ίσως με σχήματα και μορφές, οι οποίες έχουν προ πολλού υποχωρήσει μπροστά στο κύμα της προελαύνουσας ανθρωπότητας. Μορφές για τις οποίες μονάχα η ποίηση και ο θρύλος έχουν συλλάβει μια φευγαλέα ανάμνηση, αποκαλώντας τες θεούς, τέρατα και μυθικά όντα κάθε λογής και είδους.»[2][3]
Από τα παραπάνω, φαίνεται πολύ καθαρά η σημασία που έδινε ο Λάβκραφτ στο ρόλο των ονείρων. Άνθρωποι σαν αυτόν, τον Μάχεν ή τον Μπλάκγουντ μπορούσαν να συλλάβουν πράγματα, που αργότερα αποδείχτηκαν αληθινά. Χάρη σε κάποιο συνδυασμό θεωρητικής γνώσης και έμφυτου ταλέντου, μπορούσαν να έρχονται σε επαφή με το Κοσμικό Δίκτυο και να αντλούν από αυτό στοιχεία.
Είναι γνωστό ότι η Αδελφότητα της Χρυσής Αυγής, στην οποία ανήκαν τόσο ο Μάχεν και ο Μπλάκγουντ, όσο και ο Νομπελίστας Ιρλανδός ποιητής Γέητς καθώς και άλλοι πνευματικοί άνθρωποι της εποχής, δίδασκε κάποιες ενορατικές ή ονειρικές τεχνικές επαφής με οντότητες από άλλες διαστάσεις ή επίπεδα πραγματικότητας. Είναι άραγε σύμπτωση ότι και τα περισσότερα από τα γραπτά του Λάβκραφτ έχουν σαν πυρήνα τους κάποιες προσωπικές του οραματικές ή ονειρικές εμπειρίες; [4]
Το 1921, σε μια επιστολή προς τον φίλο του και συνάδελφο συγγραφέα Φράνκ Μπέλκναπ Λόνγκ, παραθέτει το γνωστό δίστιχο:
«Δεν είναι νεκρό, εκείνο που αιώνια μπορεί να περιμένει, μα με το διάβα των παράξενων αιώνων, ως και ο θάνατος μπορεί να πεθαίνει»
Εξηγεί, ότι το δίστιχο αυτό, είχε ως βάση του ένα όνειρο, που με τη σειρά του ίσως προήλθε από τους στοχασμούς του γύρω από την περίεργη υποβλητικότητα μιας φράσης από το «Βιβλίο των Θαυμάτων» του λόρδου Ντανσάνυ, για την «δίχως αντίλαλους μαυρίλα της αβύσσου». Ο Ιρλανδός αυτός λόρδος (ένας ακόμα από τους «ονειρικούς» συγγραφείς), επηρέασε τον Λάβκραφτ όσο κανείς άλλος. Η συγκεκριμένη όμως φράση, άνετα θα μπορούσε να έχει βγεί και από την πέννα του Κρόουλυ όταν ο τελευταίος προσπαθεί να περιγράψει το τρομερό μυητικό «Πέρασμα της Αβύσσου».
Ο Λάβκραφτ αναφερόταν συχνά στις «ασύλληπτες κοσμικές αβύσσους» και το πέρασμα τους, και ίσως αποκαλύπτει πολλά το γεγονός ότι το μόνο όνομα από τους Πρεσβύτερους Θεούς που δίνει στα έργα του, είναι εκείνο του Νοντένς, του «Κυρίου της Μεγάλης Αβύσσου», ενός αληθινού Ρωμαιο-Κελτικού Θεού ο οποίος ερχόταν σε επαφή με τους πιστούς του μέσω ονείρων. Στην κομητεία του Γκλώστερ της Αγγλίας, υπάρχουν ακόμα τα ερείπια ενός αρχαίου ναού του Νοντένς, που λειτουργούσε εκεί τουλάχιστον ως τον 1ο μ.κ.ε. αιώνα.
Υπάρχουν όμως και μερικές άλλες παράξενες ομοιότητες του Λάβκραφτ με τον Κρόουλυ. Και οι δύο είχαν κάποιες αλλόκοτες ονειρικές εμπειρίες με επίκεντρο άτομα που το όνομα τους άρχιζε με το πρόθεμα «Λάβ-». Ο Κρόουλυ με τον Λάβντεϋ και ο Λάβκραφτ με τον Λάβμαν. Αυτό όμως το πρόθεμα, στην περίπτωση του Λάβκραφτ, δεν σημαίνει αγάπη αλλά λύκος!
Αυτό προκύπτει αφενός από τον αρχαϊκό τρόπο γραφής του ονόματος του συγγραφέα που ήταν «Λούκραφτ» και αφετέρου από τον παλιό οικογενειακό του θυρεό, που φέρει τα κεφάλια τριών λύκων και έναν στρογγυλό πύργο. Ο τελευταίος φέρνει στο νου το ομώνυμο έργο του Λάβκραφτ, που αποτελείωσε ο Ντέρλεθ μετά τον θάνατο του φίλου του (και που αποσπάσματα θα σας φέρω οσονούπω …)
«Το να τρέχεις με τους λύκους στα σαγηνευτικά δάση της νύχτας, το να περνάς στ’ αλήθεια τις Πύλες, πέρα από τους μυστικούς τόπους της Γης.»
«Όταν οι Πύλες ανοίγουν, ποιος μπορεί να ξέρει ποια Σκιώδης Απειλή παραμονεύει για να περάσει από το κατώφλι προς τον κόσμο μας;»
«Τι λες να ήταν εκείνο που έκανε ο Αλάιτζα στον πύργο; Πως ικέτευε τις πέτρες; Τι κάλεσε να έρθει από τους λόφους ή τους ουρανούς – ή κι εγώ δεν ξέρω από που; Τι ειναι αυτό που καραδοκεί; Και σε ποιό κατώφλι;»
«Και, ξαφνικά, όπως στεκόμουν εκεί, με τη δροσερή νυχτερινή αύρα να μου χαϊδεύει το κορμί, ένιωσα να με τυλίγει ένα γοργά εντεινόμενο αίσθημα κατάθλιψης που συνοδευόταν από μιαν αβάσταχτη απόγνωση. Ταυτόχρονα, αισθάνθηκα κάτι ανείπωτα φρικαλέο και βλεδυρό, ένα μαύρο, θανάσιμο κακό που αγκάλιαζε απέξω κι από μέσα σε τούτο το σπίτι του δάσους. Ήταν κάτι το τόσο σιχαμερό που μου έκοβε την ανάσα, κάτι που πότιζε το καθετί, πηγάζοντας από τις πιο έσχατες αβύσσους της ανθρώπινης ψυχής. Είμαι σίγουρος πως δεν ήταν γέννημα της φαντασίας μου.
Ήταν κάτι το σχεδόν χειροπιαστό γιατί αισθανόμουν το δροσερό αέρα σαν αντίθεση στην αποτρόπαιη παρουσία. Η συναίσθηση του κακού, του τρόμου και του αποκρουστικού, τύλιγε το δωμάτιο σαν σύννεφο. Το ένιωθα να ρέει από τους τοίχους σαν μια αόρατη καταχνιά. Απομακρύνθηκα από τον παράθυρο και βγήκα στο διάδρομο το φαινόμενο ήταν το ίδιο κι εκεί. Κατέβηκα στο ισόγειο στα σκοτεινά και πάλι τίποτα δεν άλαλξε -παντού σε τούτο το παλιό σπίτι κυριαρχούσε κάποια κακόβουλη και τρομερή παρουσία και ήταν αυτό σίγουρα που είχε επηρεάσει τον ξάδελφο μου»
«… Ηταν μια μάχη ενάντια σε κάτι αόρατο, που ωστόσο ήταν δύο φορές πιο δυνατό από κάθε χειροπιαστό αντίπαλο»
***
Αποσπάσματα από πολύ-πολύ παλαιά τεύχη του παράξενου περιοδικού Strange, το διάβαζα και είπα να το μοιραστούμε για να ξαναθυμηθείτε ποιόν, ή μαλλον ΤΙ -απόλυτα εχθρικό και κακόβουλο προς την ζωή- λατρεύουν τα ανθρώπινα ζώα σαν έναν και μοναδικό Θεό.
Είναι ΟΛΟΦΑΝΕΡΗ και απολύτως ΔΙΑΚΡΙΤΗ μια έντονη δραστηριότητα στους “μεταφυσικούς” και “αποκρυφιστικούς” κύκλους σε σχέση με την μυθολογία Κθούλου. Μια δραστηριότητα που έχει ξεφύγει πλέον απ’ τα πλαίσια της έρευνας για την κατανόηση κάποιων αρχέγονων τρομαχτικών μυστικών και αγγίζει τα όρια της λατρείας και της εμμονής. Η σκιά κάποιων ξεχασμένων όντων που φωτίστηκε αρκετά ώστε να μετατραπεί σε άλλο ένα είδωλο “αυτογνωσίας”.
Μια μέθοδο που χρησιμοποιούν κάποιοι σύγχρονοι “μάγοι της ψυχανάλυσης” ως αυτοσκοπό, κρύβοντάς την πίσω απ’ ένα μανδύα τελετουργικής αφύπνισης, ώστε να ελεγχθεί και να εκδηλωθεί στην πραγματικότητά μας κάτι που δεν έχει σχέση με τον άνθρωπο, παρά μόνο διατροφική. Ο άνθρωπος ποτέ δεν ήταν στην κορυφή της διατροφικής πυραμίδας, άσχετα αν ένιωθε έτσι μέσα στα δεσμά του ανθρωπομορφισμού του. Κάτι άλλο διεκδικούσε και διεκδικεί κυριαρχία πάνω στην ψυχή του.
Ο Κθούλου ζει, φαντάζομαι, κι αυτός, καλά κλεισμένος μέσα στον πέτρινο τάφο που τον κράτησε κλεισμένο τόσους και τόσους αιώνες, από τότε που κι ο ήλιος ακόμα ήταν νέος. Η καταραμένη πόλη του έχει σίγουρα βυθιστεί πίσω στα βάθη του ωκεανού, γιατί το Βίτζιλαντ πέρασε ανενόχλητο από την ίδια ακριβώς περιοχή μετά τη θύελλα του Απρίλη. Οι ιερείς κι οι πιστοί του πάντως, πάνω στη γη, υπάρχουν πάντα, ουρλιάζουν, αλαλάζουν και σφάζουν αθώους, χορεύοντας γύρω από μονόλιθους με είδωλα στην κορυφή τους, σε μακρινά κι ερημικά μέρη σ’ όλο τον κόσμο.
Επιγραμματικά χρησιμοποιώ και προτείνω … παστουρμά από την Τρελή γκαμήλα του Τρελού Άραβα Αμπντούλλλ Αααλαρρρζέντ με Τρελή Κρητική ρακί Τριπλής αποστάξεως, του Τρελού Χωματερού… και συνέρχομαι ακαριαία, ειδικά όταν πέφτουν στην αντίληψη μου οι αδαείς, που έχουν το Copyright στα πλοκάμια του Κθούλου.
[1] Το Κάλεσμα του Κθούλου
Cthulhu στα Κάρβουνα με σώς Μυημένων!
Φυσικός εξηγεί την «Μη Ευκλείδεια Γεωμετρία»
[2] Χ.Φ. Λάβκραφτ και Μη Πραγματικές Πραγματικότητες
[3] Ο Τρόμος του Ντάνγουιτς H. P. Lovecraft
[4] Επιστολή του Dr. Stanislaus Hinterstoisser
[5] Ο Μυστικός κόσμος του H. R. GIGER
«Η Νέα Πραγματικότητα»
Ο Κύριος Άρχοντας
TERRA PAPERS Η Αλήθεια Είναι Ολοφάνερη
Η Μεταφυσική Πλευρά των Οργονιτών
Αν δε έχουμε κατακτήσει την ικανότητα ενός Κβαντικού Άλματος τότε ακόμη πιο εύκολα μπορούμε να ξεφύγουμε έξω και πάνω από αυτούς τους νοσηρούς κόσμους της ύλης υπαρκτούς ή όχι στην δική μας ανθρώπινη, περιορισμένη συνείδηση. Μπορούμε να ξεφύγουμε από τις δημιουργίες του Άρχοντα και μάλιστα είναι πολύ εύκολο να τις εξαφανίσουμε από την δική μας πραγματικότητα.
Το μόνο που χρειάζεται είναι η Ακεραιότητα ... τίποτε άλλο.
Ανακεφαλαίωση: Η Τέχνη της Ελευθερίας!
πηγή
Η «Μυθολογία Κθούλου» του Λάβκραφτ
![Η «Μυθολογία Κθούλου» του Λάβκραφτ]()
Reviewed by Ανώνυμος
on
19:00
Rating:
