Για πρώτη φορά τα χρέη των Αμερικανών στις πιστωτικές κάρτες πλησίασαν το αστρονομικό ποσόν του 1 τρις $ – ενώ μόνο το τέταρτο τρίμηνο του 2015 συσσωρεύτηκαν περισσότερα από όσα το 2009, το 2010 και το 2011 μαζί. Πρόκειται ασφαλώς για μία συλλογική τρέλα, αφού τα χρέη μέσω των πιστωτικών καρτών είναι τα χειρότερα δυνατά για τους καταναλωτές – λόγω των εξτρεμιστικά υψηλών επιτοκίων, σε συνδυασμό με τα υπέρογκα πρόστιμα και τα τέλη, τα οποία κυριολεκτικά στραγγαλίζουν τους οφειλέτες.
Σύμφωνα με το CNBC, το περασμένο έτος τα χρέη αυτά αυξήθηκαν κατά 71 δις $ στα 917,7 δις $ – ενώ κάθε αμερικανική οικογένεια οφείλει στις πιστωτικές της κάρτες το ποσόν των 7.879 $ κατά μέσον όρο. Πρόκειται για το μεγαλύτερο χρέος μετά τη Μεγάλη Ύφεση – ενώ το 37% των νοικοκυριών μεταφέρουν το υπόλοιπο της πιστωτικής τους κάρτας κάθε φορά στον επόμενο μήνα. Για τα συγκεκριμένα νοικοκυριά, το μέσο χρέος κάρτας υπολογίζεται στα 15.700 $.
Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πως αυτή η μεταφορά οδηγεί τελικά στην πληρωμή τόκων, ίσων με τα πράγματα που αγοράζει κανείς. Για παράδειγμα, υποθετικά πληρώνει κανείς επιτόκιο 16% με μία σταθερή δόση αποπληρωμής – στο 2% ενός οφειλόμενου ποσού ύψους 15.762 $, δηλαδή 315 $ μηνιαία.
Σε μία τέτοια περίπτωση ο οφειλέτης θα χρειαζόταν 84 μήνες ή 7 χρόνια για να εξοφλήσει όλα του τα χρέη. Στα 7 όμως αυτά χρόνια, θα χρεωνόταν με τόκους 10.402 $ συνολικά, οπότε θα πλήρωνε τελικά 26.164 $ αντί 15.762 $. Ο μέσος μηνιαίος τόκος δε θα διαμορφωνόταν στα 124 $ μηνιαία.
Αυτό θα συνέβαινε όμως εάν οι πληρωμές ήταν εμπρόθεσμες. Στην περίπτωση καθυστέρησης, τα πρόστιμα και τα τέλη θα αύξαναν πολύ περισσότερο το ποσόν – με αποτέλεσμα αρκετοί να πληρώνουν σχεδόν το τετραπλάσιο του αρχικού χρέους, κάνοντας πάμπλουτες τις εταιρείες πιστωτικών καρτών.
Ένα ανάλογο έγκλημα συντελείται τα τελευταία έξι χρόνια και στην Ελλάδα, τόσο με τα καταναλωτικά δάνεια, όσο και με τα στεγαστικά που δεν εξυπηρετούνται. Δυστυχώς οι πολίτες νομίζουν πως επειδή καθυστερούν τις δόσεις τους, μέσω του νόμου Κατσέλη ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, είναι ασφαλείς και κερδισμένοι.
Εν τούτοις, οι τόκοι συνεχίζουν να προσθέτονται από τις τράπεζες, συχνά ανατοκιζόμενοι, ενώ η τιμή των σπιτιών τους πέφτει συνεχώς – οπότε στην πραγματικότητα ο νόμος Κατσέλη ήταν καταστροφικός, τόσο για τις τράπεζες (κόκκινα δάνεια που τελικά θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό και τους φορολογουμένους), όσο για τους δανειολήπτες και για την οικονομία συνολικά.
Έτσι οι δανειολήπτες θα βρεθούν κάποια στιγμή εξαιρετικά εκτεθειμένοι – αφού θα χάσουν το σπίτι τους, το οποίο θα πλειστηριαστεί σε μία εξευτελιστική τιμή, θα χάσουν όσες δόσεις έχουν πληρώσει στο παρελθόν και θα συνεχίσουν να χρωστούν στις τράπεζες το δάνειο – μείον το ποσόν που θα αποκομίσουν οι τράπεζες από τον πλειστηριασμό του σπιτιού τους. Επομένως θα κινδυνεύουν να χάσουν και τα τυχόν υπόλοιπα περιουσιακά τους στοιχεία, ενώ θα επιβαρυνθούν επί πλέον με δικαστικά κόστη και δικηγορικά, συν το κόστος της κατάσχεσης και του πλειστηριασμού.
ΠΗΓΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου