Γιατί όταν βρισκόμαστε στους πόλους της Γης δεν βλέπουμε από πάνω μας αστέρια!

Διερεύνησα το Σύμπαν με διαφορετικό τρόπο απ αυτόν που επιχειρούμε εδώ και πολλά χρόνια ξεκινώντας από κάποιες αδιαμφισβήτητες παραδοχές οι οποίες με οδήγησαν σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα και εκ του αποτελέσματος αυτού είμαι σε θέση να το περιγράψω.

Η πρώτη παραδοχή είναι ότι τα σώματα που βλέπουμε συμπεριλαμβανομένης της Γης αποτελούν μέρος ενός συνόλου, η δεύτερη ότι αυτό το σύνολο υλικών αντικειμένων αποτελεί μία οντότητα και η τρίτη ότι αυτή η οντότητα κινείται.
Μία οντότητα για να ζει ( άρα λειτουργεί ) πρέπει τα ζωτικά της όργανα να κινούνται, όταν σταματήσουν να κινούνται, πεθαίνει. Τα συστατικά των οργάνων της στο «μικρόκοσμο» ούτος ή άλλως κινούνται εν τη γενέσει τους, όταν όμως πεθάνει δεν κινούνται τα όργανά της, με μία ευρύτερη έννοια μπορούμε να θεωρήσουμε οποιαδήποτε οντότητα λειτουργεί ότι ζει. Απ’ τη στιγμή που υφίσταται υπάρχει επιτάχυνση μέχρι να σταθεροποιηθεί η λειτουργία της. Αναπτύσσεται δε εντός της θερμοκρασία λόγο των κινήσεων των ζωτικών της οργάνων, δηλαδή των «μηχανικών» της μερών που δημιουργούν τριβές. Ένα μέρος της θερμοκρασίας που αναπτύσσεται απορροφάται απ το περιβάλλον (ψύχεται) και αυτό έχει σαν συνέπεια τη σταθεροποίησή της σε κάποιο επίπεδο. Στην αρχή της λειτουργίας της έχουμε αυξανόμενη θερμοκρασία μέχρι να επέλθει σταθεροποίηση. Δύο απ’ τις παραμέτρους που καθορίζουν τη θερμοκρασία λειτουργίας της είναι το έργο που παράγει ο οργανισμός (μηχανή) και η θερμοκρασία του περιβάλλοντός της.

Πρώτα δημιουργείται μια μηχανή και μετά εκκινείται.

Έτσι και το Σύμπαν άρχισε να διαστέλλεται λόγο αναπτυσσόμενης θερμοκρασίας μετά την εκκίνησή του μέχρι να σταθεροποιηθεί η ταχύτητα περιστροφής του. Κατά τη λειτουργία του ανάλογα με το αν βρίσκεται σε επιτάχυνση ή επιβράδυνση, μετά απ την αρχική του σταθεροποίηση, διαστέλλεται ή συστέλλεται αντίστοιχα.

Ως Σύμπαν εννοούμε το σύνολο των πραγμάτων που υπάρχουν, το σύνολο δηλαδή των όντων. Σύμφωνα με την επιστήμη το Σύμπαν αφορά το χωροχρονικό συνεχές στο οποίο περιλαμβάνεται το σύνολο της ύλης και της ενέργειας. Στις μεγάλες διαστάσεις του είναι αντικείμενο μελέτης της επιστήμης της αστροφυσικής. Στις πολύ μικρές διαστάσεις το Σύμπαν το εξερευνά η κβαντική μηχανική. Ενδιάμεσα προσπαθούν να κατανοήσουν τη λειτουργία του και την υπόστασή του όλες οι επιστήμες.

Θα σας δώσω επιγραμματικά τις εξηγήσεις κάποιων μυστηρίων τα οποία προσπαθούμε να διαλευκάνουμε από δημιουργίας μας.

Οι ανακαλύψεις τις οποίες έχουμε κάνει έως τώρα σε κάθε τι επιστητό περιέχουν μισές αλήθειες. Θα ξεκινήσω με επαναπροσδιορισμό των μέχρι τώρα θεωριών, υπάρχει κι άλλη μέθοδος για να δούμε αν η θεωρία των χορδών η οποία παραπέμπει στο πολυσύμπαν είναι σωστή. Ας γνωρίσουμε όμως πρώτα το δικό μας Σύμπαν.

Σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν ορισμένοι σας λέω ότι αρκούν τα αισθητήρια και η λογική μας ώστε να κατανοήσουμε τι συντελείται.

Η ύλη έχει τρεις διαστάσεις, με αυτές και μόνο τις διαστάσεις μπορούμε να εξηγήσουμε ότι την αφορά. Ο χρόνος αποτελεί παράμετρο που καθορίζει τα γεγονότα που σχετίζονται με την ύλη.

Ο μεγάλος επιστήμονας της λογικής Kurt Gödel υποστήριξε ότι ‘’οι μαθηματικές έννοιες και ιδέες αποτελούν μια δική τους αντικειμενική πραγματικότητα την οποία δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ή να αλλάξουμε παρά μόνο να αντιληφθούμε και να περιγράψουμε’’, αλλά και στην περίπτωση που οι μαθηματικές έννοιες έχουν Πλατωνική φύση όπως είπαν κάποιοι ίσως να αποτελούν το κλειδί για την κατανόηση της δικής μας Πραγματικότητας!

Ένα σώμα αποτελείται από μόρια, τα μόρια αποτελούνται από άτομα, τα άτομα αποτελούνται από ηλεκτρόνια, πρωτόνια και νετρόνια. Το ηλεκτρόνιο αποτελεί τη μικρότερη μορφή ύλης, αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος για τον οποίο έχει κερδίσει τον τίτλο του θεμελιώδους σωματιδίου, έχει αυτούσια ύπαρξη και συγκεκριμένη μάζα, το μέγεθός του ορίζει κατ ανάγκη μια μονάδα μέτρησης.

Αν όλα τα συστατικά της ύλης περιείχαν κάποια άλλα και αυτή η διαίρεση δε σταματούσε πουθενά τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για άπειρο.

Τα υλικά που συνθέτουν το Σύμπαν έχουν συγκεκριμένα μεγέθη, αυτό που συνθέτουν είναι συγκεκριμένο.

Κι αν ανακαλύψουμε αργότερα σωματίδια που αποτελούν το ηλεκτρόνιο;

Ακόμη κι αυτό να συμβεί κάπου σταματάει η διαίρεση κι εφόσον σταματάει η διαίρεση έχουμε μία βάση για να κάνουμε πολλαπλασιασμό. Με συγκεκριμένα μεγέθη πρώτης ύλης δεν χτίζονται αφηρημένα οικοδομήματα κι ας επιμένουν κάποιοι για άπειρο και αφηρημένο Σύμπαν!

¨Μπορεί η ηλεκτρασθενή θεωρία να απαιτεί τα σωματίδια-φορείς μιας ηλεκτρασθενούς αλληλεπίδρασης να μην έχουν μάζα, αλλά σύμφωνα με τη θεωρία του Higgs, καθώς το Σύμπαν διαστελλόταν και η θερμοκρασία του μειωνόταν, έφτασε σε μια κρίσιμη θερμοκρασία όπου μπήκε σε λειτουργία ο περίφημος μηχανισμός Higgs, σπάζοντας την ηλεκτρασθενή συμμετρία και εφοδιάζοντας τα στοιχειώδη σωματίδια με τη μάζα τους.¨

Η διαίρεση που αφορά στα σωματίδια όταν σταματάει και μας δίνει τη συγκεκριμένη μάζα του μικρότερου σωματιδίου της ύλης, μας δίνει κατά συνέπεια τη μονάδα με την οποία δημιουργήθηκε όλο αυτό το οικοδόμημα που ονομάσαμε Σύμπαν. Δεν είναι αναγκαίο να θεωρήσουμε ότι ο πολλαπλασιασμός αυτής της μονάδας εκτείνεται στο άπειρο, αλλά και στην περίπτωση που θα το θεωρήσουμε έτσι, από κάπου ξεκινάει. Εφόσον έχουμε τη βάση της ύλης, μιλώντας για υλική ευθεία εννοούμε προφανώς «ημιευθεία», άρα τουλάχιστον υλική ευθεία δεν υπάρχει.

Όπως και να το εξηγήσουμε, συγκεκριμένα υλικά μεγέθη δεν μπορεί να συνθέτουν κάτι αφηρημένο.

¨Πολλοί επιστήμονες μίλησαν, για το Big Bang, το πληθωριστικό Σύμπαν, το κυκλικό Σύμπαν, το κοσμικό αυγό κ.α. Ο κοσμολόγος Alexander Vilenkin κατά τη συνάντηση των πιο σημαντικών προσωπικοτήτων που έγινε για να τιμήσουν τα 70α γενέθλια του Στίβεν Χόκινγκ, καταλαβαίνοντας τι θα μπορούσε να σημαίνει ο αιώνιος πληθωρισμός για την σταθερά του Hubble που περιγράφει μαθηματικά την διαστολή του Σύμπαντος, επεσήμανε ότι οι εξισώσεις δεν λειτουργούσαν. ‘’Δεν μπορείς να κατασκευάσεις έναν χωροχρόνο με αυτή την ιδιότητα’’ είπε. Αποδεικνύεται ότι η σταθερά του Hubble έχει ένα κατώτατο όριο που αποτρέπει τον πληθωρισμό και στις δύο κατευθύνσεις του χρόνου. ‘’Δεν είναι δυνατόν να είναι αιώνιος ο πληθωρισμός του Σύμπαντος στο παρελθόν’’, πρέπει να υπάρχει κάποιου είδους όριο’’ και καταλήγει : ‘’ Όλα λοιπόν τα στοιχεία που έχουμε λένε ότι το Σύμπαν είχε μια αρχή’’.

Ο Στίβεν Χόκινγκ στη συνάντηση αυτή, στο Πανεπιστήμιο Cambridge σε μια ηχογραφημένη ομιλία είπε:

‘’Μια σημειακή αρχή θα ήταν ένα μέρος όπου η επιστήμη δεν θα μπορούσε να μελετήσει. Κάποιος λοιπόν θα πρέπει να προσφύγει στη θρησκεία και το χέρι του Θεού’’¨

Συμφωνώ ! Αλλά δεν είναι ενδιαφέρον μόνο, στο ενδεχόμενο να υπάρχει Δημιουργός γιατί έφτιαξε το Σύμπαν μ αυτόν τον τρόπο, αλλά τι έφτιαξε;

Υπάρχει όμως και δεύτερο σκέλος στην ίδια υπόθεση. Στην περίπτωση που δεν υπήρξε σημειακή αρχή με την έννοια ενός γενικότερου Σύμπαντος, μήπως και πάλι θα έπρεπε να προσφύγουμε στο χέρι αν όχι του ιδίου, κάποιου άλλου Θεού;
Το ζητούμενο όμως δεν είναι μόνο το πως δημιουργήθηκε το Σύμπαν αλλά και πως μπορεί να καταστραφεί!

Θα σας δώσω τις κατευθύνσεις της σκέψης πάνω στις οποίες κινήθηκα εξετάζοντας τα πράγματα από καινούρια βάση που με οδήγησε να αντιληφθώ την πραγματική τους διάσταση.

Δύο είναι οι έννοιες που περιγράφουν αυτό που ζούμε, η μία εκφράζεται με τη λέξη Πραγματικότητα και η άλλη εκφράζεται με διάφορες λέξεις. Όπως και να εκφράσουμε όμως τη δεύτερη έννοια η Πραγματικότητα παραμένει μέχρι να γίνει κατανοητή. Διαθέτουμε λογική αλλά και φαντασία, όπου όμως σταματάει η λογική μας συνεχίζουμε με τη φαντασία, προχωράμε αν και γνωρίζουμε ότι κινούμαστε εκτός λογικής. Δεν είναι απαραίτητα κακό που χρησιμοποιούμε τη φαντασία, μέσω αυτής μερικές φορές μπορεί να ανακαλύψουμε και κάποια αλήθεια αλλά τις πιο πολλές φορές μας παραπλανεί. Υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες στο να κατανοήσουμε πολλά πράγματα και καταστάσεις γι αυτό προσπαθούμε με διάφορους τρόπους να παρηγορήσουμε την αδυναμία μας αυτή δημιουργώντας εικονική πραγματικότητα που μας εξυπηρετεί.
Ο Θαλής περιέγραψε την αναγκαιότητα με την εξής φράση: «Ισχυρότατων η ανάγκη, κρατεί γαρ πάντων»
Αναπτύσσουμε θεωρίες που «εξηγούν» αυτά που συμβαίνουν και προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι είναι σωστές, γνωρίζουμε όμως ότι δεν μας καλύπτουν πάντα, κάποιες φορές μας αφήνουν κενά και μας οδηγούν σε αδιέξοδα.

Πλάθουμε παραμύθια με τα οποία διασκεδάζουμε δυσάρεστες καταστάσεις, δημιουργούμε κόσμους ευχάριστους για να θωρακίσουμε την ψυχή μας από κακά ενδεχόμενα αλλά δε μπορούμε με τίποτα τελικά να αγνοήσουμε την Πραγματικότητα. Επιβάλλεται όμως από κάπου να πιαστούμε, κάπου να πατήσουμε, έστω και με αναληθείς θεωρίες, τις έχει ανάγκη η υπόστασή μας. Κατασκευάσαμε θρησκείες, αιρέσεις και εξαιρέσεις, προσπαθώντας να εξηγήσουμε αυτά που συμβαίνουν! Νοιώθουμε όμως παρόμοιο συναίσθημα με κάποιον που δε γνώρισε τους γονείς του, όσο ζει προσπαθεί να μάθει ποιοι είναι αυτοί που τον έφεραν στον κόσμο. Αυτή η επιθυμία του αν δεν ικανοποιηθεί δε γιατρεύεται, δεν είναι μόνο περιέργεια είναι βιολογική ανάγκη, η ίδια η φύση μας σπρώχνει να διαλευκάνουμε τέτοιες καταστάσεις. Μη μπορώντας όμως να αντιληφθούμε ορισμένα πράγματα προσπαθούμε να τους δώσουμε κάποια διάσταση έστω και πλασματική για να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η διάσταση οδηγεί σε ατραπούς ; Ο συλλογισμός και τα τεχνολογικά επιτεύγματα που έχουμε πετύχει είναι τα εργαλεία που θα μας βοηθήσουν να συμπληρώσουμε το Πάζλ.

Ας υποθέσουμε ότι κατασκευάζουμε μια μηχανή στην οποία εξασκούμε δυνάμεις τέτοιες που το φως τρέχει με μεγαλύτερη ταχύτητα απ αυτή που γνωρίζουμε!

Όταν δημιουργούμε μια μηχανή η οποία λειτουργεί, δημιουργούμε ένα ολόκληρο κόσμο υλικών και μη αντικειμένων, ουσιαστικά ένα οργανισμό, ο οποίος με τις συνθήκες και τους νόμους που εφαρμόζουμε είναι αναγκασμένος να εκτελεί αυτό που του επιβάλουμε. Κάθε μηχανή που κατασκευάζουμε αποτελεί κλειστό σύστημα και μπορούμε να της προσδώσουμε κάποιες ιδιότητες, δε σημαίνει όμως ότι αυτό που καταφέραμε για τη μηχανή ισχύει απαραίτητα σαν νόμος και για το δικό μας περιβάλλον και αυτό που μας διέπει.

Έχουμε κάνει μεγάλες προσπάθειες να κατανοήσουμε τι είναι ατό που μας περιβάλλει, δεν αντιληφθήκαμε όμως ακόμη τον μηχανισμό του, πόσο μάλλον να διευκρινίσουμε τους φυσικούς του νόμους.

Ορίσαμε νόμους στηριζόμενοι στα φαινόμενα τα οποία έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε με τις αισθήσεις μας και την τεχνολογία την οποία έχουμε αναπτύξει αλλά δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην Πραγματικότητα και μας υποχρεώνουν να ορίσουμε και εξαιρέσεις.

Οι φυσικοί νόμοι δεν μπορεί να έχουν εξαιρέσεις. Αν γνωρίζαμε ακριβώς τι συντελείται οι νόμοι που θα φτιάχναμε δεν θα είχαν εξαιρέσεις.

Νόμοι με εξαιρέσεις είναι λάθος νόμοι.

Ας δούμε τα πράγματα με απλή λογική η οποία μας δίνει κάποιες απαντήσεις.

Έχουν γραφεί πάρα πολλές σελίδες με εικασίες για το τι μπορεί να είναι αυτό που μας περιέχει, βλέπουμε ότι βρισκόμαστε πάνω σε μία σφαίρα την οποία ονομάσαμε πλανήτη αφού πρώτα ορίσαμε τι σημαίνει πλανήτης, βλέπουμε γύρω μας άλλους πλανήτες, αστέρια, γαλαξίες, νεφελώματα κ.τ.λ. Όλο αυτό το σύστημα το ονομάσαμε Σύμπαν και υποψιαζόμαστε κι άλλα σύμπαντα!.

Η πιο βασική αναλήθεια που έχουμε πιστέψει μέχρι σήμερα είναι η απεραντοσύνη του, το ορίσαμε σαν κάτι το αφηρημένο χωρίς τέλος, πάνω σ’ αυτή την αντίληψη χτίσαμε πολλές λάθος θεωρίες.

Οι αφηρημένες έννοιες δεν ορίζουν κανόνες, οι κανόνες ορίζονται επαληθεύοντας συγκεκριμένες καταστάσεις κι εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό που μας διέπει είναι συγκεκριμένο και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να περιέχει την έννοια του απείρου.

Τι είναι όμως αυτό που ονομάσαμε Σύμπαν;

Το Σύμπαν είναι μια μηχανή και μην εκλάβετε την φράση σαν παρομοίωση, στο εξής με τη λέξη Σύμπαν θα εννοώ μηχανή.
Με την τεχνολογική εξέλιξη που έχουμε σημειώσει όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούμε με όλο και μεγαλύτερα τηλεσκόπια να δούμε μακρύτερα, τα όρια ίσως του Σύμπαντος και έξω αν είναι δυνατόν απ’ αυτό, όλο και μακρύτερα μήπως και καταλάβουμε, είναι ένας τρόπος κι αυτός. Κατασκευάσαμε ειδικά διαστημόπλοια με τεράστια για τα ανθρώπινα δεδομένα «μάτια» και «αυτιά» και τα στείλαμε εδώ και αρκετά χρόνια «πολύ» μακριά για να δουν τις λεπτομέρειες αυτής της μηχανής αλλά αποδεικνύονται μέχρι στιγμής ανεπαρκή.

Είμαστε πολύ μικροί σε μέγεθος σε σχέση με το Σύμπαν για να μπορέσουμε να το δούμε όντας μέσα σ’ αυτό, οι οπτικές παρατηρήσεις οπωσδήποτε μας παρέχουν αδιάψευστα στοιχεία, βοηθάνε τη σκέψη, αλλά τη λύση θα μας τη δώσει ο συλλογισμός.
Έχουμε μπροστά μας ένα αντικείμενο, αν είμαστε μεγαλύτεροι απ’ αυτό εύκολα το προσδιορίζουμε, μπορούμε να μετρήσουμε τις διαστάσεις του, να αντιληφθούμε το σχήμα του κ.ο.κ. Στην περίπτωση που αυτό είναι μεγαλύτερο από μας και μάλιστα πολύ μεγαλύτερο όπως είναι το Σύμπαν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Έχει βρεθεί ποτέ κανείς σας σε μηχανή από υπερωκεάνιο; Όσοι ζήσανε αυτή την εμπειρία γνωρίζουν τι περιγράφω. Η μηχανή και μόνο ενός μεγάλου καραβιού μπορεί να φθάνει τους τρεις με τέσσερις ορόφους σπιτιών σε ύψος με ανάλογο πλάτος. Κατασκευάζουμε πράγματα πολύ μεγάλα σε σχέση με το μέγεθός μας, πράγματα που προκαλούν δέος σε μας τους ίδιους λόγο του μεγέθους τους και μας δίνουν την αίσθηση ότι είμαστε πολύ μικροί μπροστά τους.

Ας υποθέσουμε ότι μέσα στον χώρο της μηχανής ενός καραβιού γεννιούνται οντότητες και μάλιστα υποπολλαπλάσιες σε μέγεθος απ του Ανθρώπου, πολύ μικρότερες από ένα κύτταρο, με σχέση μεγέθους τέτοια που έχει ο Άνθρωπος προς το Σύμπαν, αλλά με τη νοημοσύνη του Ανθρώπου και δεν είχαν τη δυνατότητα να βγουν απ το χώρο παρά μόνο να κινηθούν μέσα σ’ αυτόν, ούτε να δουν έξω απ αυτή, θα ήταν δύσκολο αυτά τα όντα να αντιληφθούν περί τίνος πρόκειται, τα μόνα αντικείμενα που θα μπορούσαν να παρατηρήσουν είναι αυτά που την απαρτίζουν. Θα ήταν δύσκολο να κατανοήσουν τι ακριβώς εξυπηρετεί αυτή η κίνηση την οποία θα αισθάνονταν δίπλα τους. Θα έβλεπαν για παράδειγμα κάποια αντικείμενα να κάνουν κάποιες κινήσεις, π.χ. το στρόφαλο της μηχανής να διαγράφει κυκλική κίνηση, τα έμβολα να διαγράφουν παλινδρομική, άλλα εξαρτήματα να κάνουν διάφορες κινήσεις τις οποίες θα ήταν σχεδόν αδύνατο να κατανοήσουν. Και λέω σχεδόν, γιατί με την εξέλιξη που έχουμε οι Άνθρωποι εκατομμύρια χρόνια μέσα στο αποκαλούμενο Σύμπαν είμαστε σε θέση τώρα να κατανοήσουμε αρκετά απ αυτά που συμβαίνουν.

Θα μπορούσαν να κατανοήσουν ότι βρίσκονται μέσα σε μία μηχανή η οποία κινεί ένα πλοίο;

Δεν αρκεί να καταλάβουν ότι είναι μέσα σε μια μηχανή, πρέπει οπωσδήποτε να βγουν έξω, όχι μόνο απ’ τη μηχανή αλλά απ’ το σκάφος για να αντιληφθούν τι ακριβώς συντελείται.

Είναι δυνατόν αυτά τα όντα (με τις δυνατότητες του Ανθρώπου) αν δεν βγουν έξω απ το σκάφος να κατανοήσουν ότι αυτό είναι πλοίο και μάλιστα επιτελεί συγκεκριμένο έργο;

Κανείς δε φτιάχνει μια μηχανή μόνο και μόνο για να τη φτιάξει, κάπου τη χρησιμοποιεί, κάτι εξυπηρετεί.

Ο χρόνος σχετίζεται με το χώρο, αναπτύξαμε θεωρίες για το ταυτόχρονο κ.λ.π. Το χρόνο κάπως έπρεπε να τον ορίσουμε, τον ορίσαμε με βάση την ημέρα, μία περιστροφή της Γης γύρω από τον εαυτό της την ονομάσαμε μία ημέρα. Τον ορίσαμε με μια μαθηματική λογική η οποία μας εξυπηρετεί, υποδιαιρέσαμε την ημέρα σε 24 ώρες, ορίσαμε και τις υποδιαιρέσεις της ώρας και προσπαθούμε με αυτό τον ορισμό να δώσουμε περαιτέρω εξηγήσεις.

Το πρώτο και καθοριστικό λάθος που έχουμε κάνει είναι το μέγεθός του, όπως τον ορίσαμε αποτελεί λάθος βάση για τις εξηγήσεις που αναζητούμε.

Σε ένα κινητήρα οι στροφές του ορίζονται απ’ το πόσες πλήρεις περιστροφές διαγράφει ο στρόφαλος στη μονάδα χρόνου. Όταν ένας κινητήρας λειτουργεί στις 5.000 στροφές, σημαίνει ότι εκτελεί 5.000 στροφές κάθε λεπτό που περνάει.

Εκτελεί 5.000 στροφές επί 60 λεπτά που έχει η ώρα όπως την έχουμε ορίσει, δηλαδή 300.000 στροφές σε μία ώρα. Σε μία ημέρα εκτελεί 300.000 επί 24 ώρες, δηλαδή, 7.200.000 στροφές. (Εφτά εκατομμύρια, διακόσιες χιλιάδες στροφές). Για τα όντα του «μικρόκοσμου» που βρίσκονται μέσα στη μηχανή και συγκεκριμένα σε κομβίο του στροφάλου, μία ημέρα δική μας μπορεί να αντιστοιχεί σε 7.200.000 ημέρες δικές τους. Αν περιστρέφονται πάνω στον άξονα της αντλίας νερού για παράδειγμα μπορεί να αντιστοιχεί σε πολλαπλάσιες ημέρες απ του στροφάλου.

Χρειαζόμαστε μετρικό σύστημα, φτιάξαμε πολλά, κάθε ένα έχει τη λογική του, το πιο διαδεδομένο είναι το δεκαδικό σύστημα που μέχρι ενός σημείου μας εξυπηρετεί, αλλά με αυτά τα μαθηματικά περισσεύουν κάποιες ώρες όσον αφορά το ημερολογιακό έτος, στην τετραετία είμαστε υποχρεωμένοι να προσθέσουμε μία ολόκληρη μέρα (δίσεκτο έτος) για να καλύψουμε τις απώλειες χρόνου.

Μήπως αυτή η διόρθωση μαρτυράει κάτι;

Ας δούμε τα πράγματα με μια γνωστή λογική.

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν, ή τα μαθηματικά δεν είναι σωστά για να μπορέσουν να υπολογίσουν ακριβώς τη συγκεκριμένη περίοδο της κίνησης που συντελείται ή αυτό που προσπαθούμε να διαιρέσουμε δεν υπάρχει. Στην προκειμένη περίπτωση όμως κάτι υπάρχει όπως υπάρχει και ο κύκλος που προσπαθούμε να υπολογίσουμε, δεν αντιληφθήκαμε σωστά όμως τι είναι αυτό.

Εδώ μπαίνουν ερωτήματα ; Μήπως με άλλα μαθηματικά μπορούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο χωρίς άρρητους αριθμούς και άπειρα δεκαδικά ψηφία;

Μα ποιο κύκλο θέλουμε να τετραγωνίσουμε; Έναν απόλυτο κύκλο;

Έχει αποδειχθεί ότι τουλάχιστον στη Γη απόλυτος υλικός κύκλος δεν υπάρχει στην πράξη! Κάποιες δυνάμεις δεν επιτρέπουν να υπάρχει απόλυτος κύκλος! Είναι οι ίδιες δυνάμεις που έχουν παραμορφώσει τη Γη και δεν είναι απόλυτη σφαίρα.

Χρησιμοποιούμε τα γνωστά μαθηματικά – γεωμετρία – φυσική για πολλές εφαρμογές που δεν μπορούν ουσιαστικά να επαληθευτούν ή επαληθεύονται με λάθος τρόπο. Ζούμε σε ένα υπαρκτό κόσμο με διαστάσεις, δεν είναι δυνατόν «πραγματικά μαθηματικά» να μην είναι σε θέση να υπολογίσουν την περίμετρο ενός κύκλου, γιατί ένας κύκλος έχει συγκεκριμένη περίμετρο, με καμία γεωμετρία όμως μέχρι τώρα δε μπορέσαμε να τη μετρήσουμε γιατί τα μαθηματικά και η γεωμετρίες που έχουμε κατασκευάσει δεν αφορούν στην πραγματική κατάσταση που μας διέπει. Τα άπειρα δεκαδικά ψηφία που προκύπτουν δεν αποτελούν μέτρηση, αποτελούν σχετική μέτρηση. Όταν αναγκαζόμαστε να στρογγυλοποιήσουμε ένα άρρητο αριθμό ο οποίος προκύπτει απ’ τη μέτρηση κάποιας απόστασης πάνω στη Γη τι είδους μέτρηση μπορούμε να κάνουμε σε αποστάσεις μεταξύ αστεριών; Κάθε δεκαδικό ψηφίο το οποίο είμαστε αναγκασμένοι να στρογγυλοποιήσουμε αφορά τεράστιες αποστάσεις.

Η εξήγηση: Ότι βρίσκεται εντός του Σύμπαντος δέχεται πιέσεις οι οποίες επιδρούν πάνω του και το παραμορφώνουν ανάλογα με το σημείο στο οποίο βρίσκεται μέσα στο χώρο. Όταν νοούμε ένα ευθύγραμμο αντικείμενο αυτό είναι καμπύλο, με τις δυνάμεις που επιδρούν πάνω του όμως ευθυγραμμίζεται, δεν θα το υπολογίσουμε όμως σαν ευθύγραμμο τμήμα αλλά σαν καμπύλο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα (υλικό) δακτύλιο, όταν περιστρέφεται μέσα στο Σύμπαν οι πιέσεις που δέχεται τον κάνουν ελλειπτικό, η χρονική στιγμή καθορίζει πόσο απέχουν δύο συγκεκριμένα αντιδιαμετρικά του σημεία. Το πόσο ελλειπτικός είναι έχει συνάρτηση με το που βρίσκεται στο χώρο, ούτε στο κέντρο της Γης δεν θα ήταν η περίμετρός του απόλυτος κύκλος γιατί η Γη δεν είναι απόλυτη σφαίρα. Για να ήταν απόλυτη σφαίρα έπρεπε οι δυνάμεις που εξασκούνται πάνω της να ήταν ακριβώς ίσες σε κάθε σημείο της επιφάνειάς της κάτι που δε συμβαίνει, γι αυτό έχουμε διαφορετική επιτάχυνση (g) σε διαφορετικά σημεία της και την μεταβαλλόμενη μορφή της.

Οι δυνάμεις που επιδρούν στη Γη περιστρέφονται κι αυτές με την ίδια φορά ως προς τον άξονα του Σύμπαντος και διαγράφουν ελλειπτική τροχιά γύρο της με συνέπεια η διαφορά πιέσεων που εξασκούν σε κάθε περιστροφή της να μεταβάλει το σχήμα της. Η Γη επειδή είναι στοιχείο ενός βραχίονα και η Σελήνη στοιχείο ενός άλλου βραχίονα του Σύμπαντος περιστρεφόμενες γύρω απ τον κεντρικό άξονά του ακολουθούν τα γειτονικά τους αστέρια τα οποία είναι στοιχεία ενός δίσκου ο οποίος περιστρέφεται κι ο ίδιος εφαπτόμενος στην εσωτερική περίμετρο του Σύμπαντος.
Η Γη και η Σελήνη είναι τα μόνα σώματα του Σύμπαντος που βρίσκονται στην περιοχή του δίσκου και δεν ανήκουν σ αυτόν.

Ο ήλιος μας καθώς και τα υπόλοιπα σώματα, γνωστά και άγνωστα, που έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε αποτελούν στοιχεία της δομής του δίσκου και είναι αυτά που περιστρέφονται γύρω απ τη Γη και τη Σελήνη και όχι το αντίθετο που πιστεύουμε μέχρι τώρα.

Η Γη συμπορεύεται με τα γειτονικά της σώματα.

Λόγο κατασκευής και θέσης, απ το περιβάλλον που δημιουργούν τα γειτονικά της σώματα μπορεί και διατηρεί την επιφάνειά της σε στέρεα κατάσταση και αντιστέκεται σε μεγάλες μεταβολές. Εσωτερικά όμως βρίσκεται σε υγρή κατάσταση και μεταβάλλεται σε κάθε περιστροφή. Αν ήταν εξ ολοκλήρου υγρή, σε κάθε περιστροφή γύρο απ τον εαυτό της, θα υπήρχε μεγαλύτερη μεταβολή στο σχήμα της απ’ αυτή που συντελείται τώρα. Στην τωρινή της κατάσταση η υγρή εσωτερικά μάζα της λόγο της αύξησης των εξωτερικών δυνάμεων (απ τα γειτονικά της αστέρια) που συντελείται λόγο επιτάχυνσης, δέχεται μεγαλύτερες πιέσεις και ενίοτε μετατοπίζονται οι τεκτονικές πλάκες δημιουργώντας ηφαίστεια και σεισμούς.
Αυτό είναι το αίτιο που προκαλεί, λόγο των συμπτώσεων των ελλείψεων του δίσκου και της περιμέτρου του Σύμπαντος, που αυξάνει «στιγμιαία» την επιτάχυνση, ηφαίστεια και σεισμούς.

Σ’ ένα κόσμο στρόγγυλο υπάρχουν άραγε ευθείες;

Στο πιο κάτω πρόβλημα η μαθηματική εξήγηση που δίνεται είναι η εξής:

Παίρνουμε δύο παράλληλες «ευθείες». Ε1 και Ε2.

Φέρνουμε μία κοινή κάθετο Ε. Αυτή τέμνει τις «ευθείες» στα σημεία Α και Β.

Η γωνία (α) είναι 90*.

Μετακινούμε το σημείο (Α) προς τα δεξιά, στο (Α’).

Η οξεία γωνία που προκύπτει (α1), είναι μικρότερη από (α). α1

Loading...
    Blogger Comment
    Facebook Comment