31 Αυγ 2015

Σε δίκη ο γερμανός καθηγητής Ρίχτερ για τα όσα υποστήριξε για τη Μάχη της Κρήτης

Σε δίκη με μοναδικό κατηγορούμενο, αρχικά τουλάχιστον, το Γερμανό καθηγητή Ιστορίας Χάιτνς Ρίχτερ παραπέμπει ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Ρεθύμνου την πολύκροτη υπόθεση που εξελίχθηκε σε «ιωβηλαίο της ντροπής» για το Πανεπιστήμιο Κρήτης, με τον τρόπο και τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν για την αναγόρευση του κ. Ρίχτερ σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της neaskrItis.gr “ο εισαγγελέας Ρεθύμνου κ. Πατεράκης, μετά την παραγγελία προκαταρκτικής έρευνας και την προανάκριση για αυτήν που ολοκλήρωσε η ανακρίτρια κ. Πατεράκη, παραπέμπει σε δίκη στις 2 Σεπτεμβρίου το Γερμανό καθηγητή και μάλιστα με βάση τις διατάξεις του νέου νόμου για το ρατσισμό και την ξενοφοβία, που ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2014. Σε πολλές διατάξεις του, ιδίως για «εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα του ναζισμού…», πρωτοστατεί επί το σκληρότερο στη διατύπωσή τους η νυν πρόεδρος της Βουλής και τότε βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Ο εισαγγελέας Ρεθύμνου σε πρώτη φάση ασκεί δίωξη και παραπέμπει σε δίκη τον καθηγητή Ρίχτερ, αποκλειστικά για συγκεκριμένες αναφορές στο βιβλίο του «Η Μάχη της Κρήτης», στο πρωτότυπο γερμανικό «Η Κατάκτηση της Κρήτης», με σκεπτικό ότι οι αναφορές αυτές στο βιβλίο του συνιστούν «άρνηση εγκλημάτων του ναζισμού σε βάρος του κρητικού λαού με εξυβριστικό περιεχόμενο» και αφορά την περίοδο που κυκλοφορεί το βιβλίο μετά την ισχύ του τελευταίου «αντιρατσιστικού νόμου» που ψηφίστηκε στις 28 Αυγούστου. Προφανώς και προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ο εισαγγελέας Ρεθύμνου επιλέγει ένα πεδίο (συγγραφικό έργο-βιβλίο) επιστημονικής υφής περισσότερο για να ασκήσει δίωξη και να οδηγήσει σε δίκη το Γερμανό ακαδημαϊκό, αποφεύγοντας αρχικά την υπόθεση των διαδικασιών αναγόρευσής του σε επίτιμο διδάκτορα και των όσων διαδραματίστηκαν από τους οργανωτές της απονομής του τίτλου «εν κρύπτω και παραβύστω» στις 20 Νοεμβρίου του 2014 και μάλιστα σε χώρους του Πανεπιστημίου που τελούσαν και υπό κατάληψη την περίοδο εκείνη.
Όμως, ως φαίνεται, ο εισαγγελέας, μετά την περαίωση της ανάκρισης, θεμελίωσε την άποψη πως αρχικά συγκεκριμένα αποσπάσματα του βιβλίου του κ. Ρίχτερ εμπίπτουν πλέον στο νέο αυστηρότερο πλαίσιο του νέου αντιρατσιστικού νόμου που ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2014. Ο κ. Ρίχτερ φαίνεται να διώκεται βάσει του άρθρου ΙΙ του νόμου 4285/2014 για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου (Ι. 328), σύμφωνα με το οποίο «όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή διά του Τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, επιδοκιμάζει, ευτελίζει ή κακόβουλα αρνείται την ύπαρξη ή τη σοβαρότητα εγκλημάτων γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, του ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων του ναζισμού που έχουν αποφασιστεί με βάση τις αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων ή της Βουλής των Ελλήνων... τιμωρείται με φυλάκιση τριών μηνών έως τριών ετών και με χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων ευρώ».

ΠΗΓΗ

Όταν οι Κυκλάδες ήταν στεριά!

- Πρίν από 20.000 χρόνια περίπου ξεκίνησε το τέλος του τελευταίου παγετώνα. Μέχρι πρίν από 11.000 χρόνια ακόμα γίνονταν εκτεταμένες τεκτονικές ανακατατάξεις και ανύψωση της θαλάσσιας στάθμης, γεγονότα που έχουν μείνει σε θρύλους κι έτσι από στόμα σε στόμα έφτασαν ως τις μέρες μας οι διάφοροι κατακλυσμοί που αναφέρονται στις μυθολογίες πολλών λαών του πλανήτη.
- Τα τελευταία 20.000 χρόνια η στάθμη της θάλασσας έχει ανέβει περίπου 130 μέτρα. Τότε, ένα μεγάλο μέρος των Κεντρικών Κυκλάδων ήταν ενωμένο μεταξύ του, δηλαδή τα νησιά Άνδρος, Τήνος, Μύκονος, Σύρος, Πάρος, Νάξος, Ίος, Σίκινος, Φολέγανδρος ήταν ένα ενιαίο κομμάτι γης, το οποίο άρχισε να χωρίζεται βαθμιαία, όπως ανέβαιναν τα νερά και τα ψηλότερα μέρη και βουνά απομονώθηκαν και έγιναν νησιά.


- Μελετώντας το Αιγαίο και γνωρίζοντας τις σχετικές μεταβολές της στάθμης της θάλασσας και του επιπέδου της ακτής μπορεί κανείς να αναζητήσει και να βρεί με επιτυχία, ναυάγια και κατασκευές και να υπολογίσει περίπου πότε κατασκευάστηκαν η βούλιαξαν και ποιό σκοπό, πιθανώς, εξυπηρετούσαν.
- Για όλα αυτά μίλησε στην «Ελεύθερη Έρευνα» ο ωκεανογράφος-βιολόγος, επαγγελματίας δύτης και μηχανικός εναλίων έργων με μεταπτυχιακές σπουδές στις ύφαλες τεχνικές κατασκευές, Πέτρος Νικολαΐδης. Κατά την διάρκεια της συνέντευξης μας έδειξε και μας επεξήγησε πολλές φωτογραφίες αρχαίων τεχνικών κατασκευών σκεπασμένων σήμερα από τα νερά του Αιγαίου, από το αρχείο του, τις οποίες έχει λάβει ο ίδιος είτε υποθαλασσίως σε διάστημα πολυετών υποθαλάσσιων ερευνητικών προγραμμάτων και περιηγήσεων, είτε από χαμηλό ύψος πετώντας με ελικόπτερο.
Ένα μέρος των πολύ εντυπωσιακών αυτών φωτογραφιών δημοσιεύουμε παρακάτω.(Copyright Peter Nicolaides/Aegean Institute, www.aegeaninstitute.org, www.aegeandiving.gr, www.octopuseatrips.com).

Ο Πέτρος Νικολαΐδης είναι ωκεανογράφος-βιολόγος, επαγγελματίας δύτης και ειδικός μηχανικός εναλίων έργων με μεταπτυχιακές σπουδές στις ύφαλες και παράκτιες κατασκευές. Από τις αρχές του 1970 συνεργάζεται με αποστολές ξένων πανεπιστημίων στο Αιγαίο, στα πεδία θαλάσσιας οικολογίας και υποβρύχιας αρχαιολογίας, ως επίσης και με τον Jacques-Yves Cousteau επάνω στο ερευνητικό πλοίο Calypso, στα ναυάγια του Βρεταννικού και των Αντικυθήρων και σε αποστολή του National Geographic Foundation, κατά την οποία και υπέδειξε άγνωστο μέχρι τότε ναυάγιο ανακαλύπτoντας έτσι το αρχαιότερο γνωστό κυκλαδικό ναυάγιο της Δοκού (της τρίτης χιλιετίας π.Χ.). Την ίδια εποχή, ασχολήθηκε παράλληλα με ύφαλα τεχνικά έργα, όπως ποντίσεις και προσαιγιαλώσεις αγωγών, καλωδίων, εξέδρες άντλησης πετρελαίων και ναυαγιαιρέσεις.
Τα τελευταία δεκατρία χρόνια λειτουργεί στην Πάρο Σχολή Θαλάσσιας Οικολογίας και Περιβαλλοντικής Αγωγής για μαθητές, φοιτητές και ερασιτέχνες δύτες. Πρόσφατα, τηλεοπτικές παραγωγές της Γερμανικής τηλεόρασης (ZDF, ΑRTE, ARD, και Spiegel TV) αλλά και της ΝΕΤ (σειρά Αιγαίο, νυν και αεί) παρουσίασαν τις δραστηριότητές του στο Αιγαίο. Τον Μάιο του 2009, κλήθηκε και πάλι να συνεργασθεί με το National Geographic και το ΥΠ.ΠΟ. γιά παραγωγή νέας ταινίας γιά το ναυάγιο του Βρεταννικού και κατόπιν και γιά άλλα ναυάγια στο Αιγαίο.
«Ε.Ε»: Κύριε Νικολαΐδη, πριν μας δείξετε τις σκεπασμένες σήμερα από τα νερά του Αιγαίου αρχαίες τεχνικές κατασκευές, εξηγείστε μας πώς και πότε υπολογίζετε, ότι καλύφθηκαν από την θάλασσα.
- Πρίν από 20.000 χρόνια άρχισε να λειώνει ο τελευταίος παγετώνας. Το νερό που ήταν παγιδευμένο στους πόλους της Γης απελευθερώνεται και η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει.
«Ε.Ε.»: Παγκοσμίως;
- Παγκοσμίως. Κατά τόπους όλα αυτά τα γεγονότα έχουν μείνει σε θρύλους κι έτσι από στόμα σε στόμα έφτασαν ως τις μέρες μας οι διάφοροι κατακλυσμοί της Μυθολογίας. Από 20.000 χρόνια πρίν και μέχρι σήμερα, η στάθμη της θάλασσας έχει ανέβει 130 μέτρα περιπου, οπότε μέγα μέρος των κεντρικών Κυκλάδων ήταν ενωμένο, δηλαδή τα νησιά Άνδρος, Τήνος, Μύκονος, Σύρος, Πάρος,Νάξος, Ίος, Σίκινος, Φολέγανδρος ήταν ένα ενιαίο κομμάτι γης, το οποίο άρχισε να χωρίζεται σε νησιά, όπως ανέβαινε η στάθμη της θάλασσας.

Η άνοδος της στάθμης της θάλασσας τα τελευταίες χιλιάδες χρόνια.

«Ε.Ε.»: Αυτά γίνονταν σχετικά αργά ή απότομα;
- Αργά, αλλά και σε ορισμένες περιόδους «πιό γρήγορα», σε εισαγωγικά όμως, δηλαδή π.χ. μιά ανοδος 15 μέτρων σε 500 χρόνια.
«Ε.Ε.»: Βιαίως, εννοώ σε μια - δυό μέρες.
- Όχι, τέτοια δεν έχουν γίνει. Τέτοια πιθανώς γίνονταν σε παλαιότερους γεωλογικούς χρόνους, όταν άνοιγε και έκλεινε το Γιβραλτάρ, αλλά βέβαια ποτέ σε μιά δύο μέρες. Ξέρουμε από γεωλογικά δεδομένα πυρήνων που πήραμε απο τον βυθό στις αρχές του 1970, ότι η Μεσόγειος είχε αδειάσει, ξεραθεί και ξαναγεμίσει σαράντα περίπου φορές. Μιλάμε πρίν από 250-400 εκατομμύρια χρόνια και το γεγονός αυτό έχει να κάνει με την αέναη κίνηση των λιθοσφαιρικών πλακών.
Βλέποντας οικολογικά το θέμα, η Μεσόγειος κι ιδιαίτερα η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο είναι η κοιτίδα του Πολιτισμού λόγω του κλίματος, το οποίο ήταν το κατάλληλο και γέννησε πολλούς πολιτισμούς. Βλέπουμε σε αρχαίες παραστάσεις επάνω σε πινάκια (πιάτα) ψάρια, πολλά ψάρια και θαλάσσιους οργανισμούς. Είναι σαν να λέμε σήμερα ένα γεμάτο πιάτο «σούσι», καθότι πολλά τρώγονταν ωμά.
Πρίν από 100.000 χρόνια η θερμοκρασία της Γής ήταν πολύ χαμηλότερη. Όταν μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια άρχισε η θερμοκρασία να ανεβαίνει, άρχισε εντονώτερα και η ανθρώπινη δραστηριότητα. Πάντως παγκοσμίως η έντονα καταγεγραμμένη ανθρώπινη δραστηριότητα άρχισε πριν από περίπου 11.000 χρόνια. Είναι πολύ ενδιαφέροντα αυτά, όπως π.χ., το ότι τώρα βρίσκουμε απολιθώματα από θαλάσσιους οργανισμούς στη Σαχάρα, απολιθώματα νάνων ελεφάντων και ιπποποτάμων στα Δωδεκάνησα, Κρήτη κ.α.
Μελετώντας λοιπόν το Αιγαίο και γνωρίζοντας τα σχετικά ανεβοκατεβάσματα της στάθμης της θάλασσας μπορεί κανείς να ψάξει και να βρεί με αρκετή επιτυχία, ναυάγια και κατασκευές και να καταλάβει περίπου, πότε έγιναν και ίσως, ποιό σκοπό εξυπηρετούσαν.

Αριστερά: Ο Πέτρος Νικολαΐδης εκπαιδεύει ξένους φοιτητές σε προσομοίωση υποβρύχιας αρχαιολογικής οπτικής αποτύπωσης (φωτομωσαϊκό) σε υποτιθέμενο ναυάγιο. Δεξιά: Μέρος του εξοπλισμού για τις υποβρύχιες έρευνες και αποτυπώσεις.
To νησί Δεσποτικό, η Αρχαία Πρεπέσινθος, που αναφέρεται από τον Στράβωνα και τον Πλίνιο, κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο και πρίν, ήταν ενωμένο με την Αντίπαρο. Στη βόρεια παραλία, φαίνονται πολύ καθαρά, λαξεύσεις στο υπόστρωμα του βράχου στα ρηχά, οι οποίες «χάνονται» μέσα στη γη και έχουν κατεύθυνση προς τον χώρο Μάνδρα, όπου έχουν βρεθεί εξαιρετικά αρχαιολογικά ευρήματα, που χρονολογούνται από το 1.000 π.Χ.. Αυτές οι λαξεύσεις, στις οποίες είχε αναφερθεί ο αρχαιολόγος Χρ. Τσούντας από τη δεκαετία του 1890 και οRubensohn στις αρχές του 20ου αιώνα αποτελούν έκτοτε άλυτο αρχαιολογικό μυστήριο.
Μοιάζουν με αυτές του Δριού και του Βουτάκου, στην νοτιο-ανατολική και νοτιο-δυτική Πάρο, τους γνωστούς, λανθασμένα και ως «νεώσοικους» του Δριού (σ.σ.: νεώσοικος= οίκος της νηός / νεώς, ναύς= πλοίο), είμαι όμως πεπεισμένος, ότι οι λαξεύσεις του Δεσποτικού αλλά και οι άλλες, ούτε ως προς την κατασκευή, ούτε ως προς την κλίση, ούτε την έκταση, τον αριθμό, την τεχνοτροπία, το μήκος, ούτε -κυρίως- ως προς τη φορά τους σε σχέση με την ακτογραμμή, έχουν καμμία σχέση με νεώσοικους.

Διαβρωμένα υπολείμματα αρχαίων τεχνικών έργων στη Νότια Πάρο, σκεπασμένων σήμερα από τα νερά της θάλασσας. Το μηκος τους ξεπερνά τα 300 μέτρα!
Μοιάζουν σε εμένα περισσότερο με οδηγούς/ράγιες, για την ελεγχόμενη κύλιση βαρέων αντικειμένων, δηλαδή, τοποθετούνται μέσα φάλαγγες, («κατρακύλια» που λέμε σήμερα στα καρνάγια) και με τη βοήθεια ζωϊκού λιπαντικού (άλειμμα) στα τοιχώματα, γιά να γλυστράει ο φάλαγγας, τοποθετούμε επάνω μιά παλέττα, που φέρει ένα μεγάλο όγκο μαρμάρου 10-15 τόνων, όπως αυτούς που βλέπουμε στα εγκαταλελειμμένα ημίεργα στα λατομεία, στο Μαράθι της Πάρου. Εκτιμώ, πως είναι πολύ απίθανο να είχαν δαπανήσει κυριολεκτικά χιλιάδες εργατώρες να κατασκευάσουν αυτά τα έργα σε δυό τρείς θέσεις γύρω από την Πάρο και στην Πρεπέσινθο, χωρίς αυτό να είχε σχέση με μεγάλη οικονομική δραστηριότητα της εποχής τους: το μάρμαρο.
Εξετάζοντάς το ως ειδικευμένος μηχανικός παρακτίων και εναλίων έργων αλλά και ως πρακτικός άνθρωπος της θάλασσας με πείρα 40 ετών, για εμένα είναι ένας πολύ ευφυής κι ασφαλής τρόπος μεταφόρτωσης μαρμάρου σε πλοία ή και σχεδίες. Εκτιμώ, ότι χρονολογικά, πρέπει να βρισκόμαστε γύρω στο 700 π.Χ., όταν η μεταλλουργία βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο και έτσι γίνεται εφικτή η εξόρυξη μεγάλων τεμαχίων μαρμάρου και ξεκινά η εξαγωγή με έντονους ρυθμούς. Η χρονολόγηση αυτή συνάδει και με την σχετική θέση των λαξεύσεων αυτών με την επιφάνεια της θάλασσας τότε.
Παρατηρώ, ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, για τις κατασκευές, που βρίσκονται στην ξηρά, τα αυλάκια έχουν κι επίχρισμα από μέσα, γιατί όταν έχεις κάτι βαρύ να μεταφέρεις θέλεις να είναι λεία η επιφάνεια, να μην σκαλώνει ο φάλαγγας, ώστε να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτη πορεία του αντικειμένου από και προς το πλοίο με ταχύτητα και ακρίβεια. Εκεί χρησιμοποιούσαν και χοιρινό λίπος γιά λίπανση, το άλειμμα που βρίσκουμε ακόμα και σήμερα σε εφαρμογές στα νησιά και με το ίδιο όνομα, που απαντάται και σε περιγραφές του Ομήρου!
«Ε.Ε»: Πότε χρονολογείτε τις αύλακες αυτές;
- Από υπολογισμούς, που έχω κάνει του σημερινού επιπέδου της θάλασσας και του επιπέδου του 1.000 π.Χ., τις τοποθετώ κάπου εκεί, στην Εποχή δηλαδή του Σιδήρου. Για να λαξεύσει κανείς τις τεράστιες αυτές αύλακες σίγουρα χρειάζεται σίδηρος, οπότε υπολογίζουμε μετά το 1.000 π.Χ. προς το 800, το 700 ίσως. Αυτό το 700 π.Χ. συμπίπτει και με την εποχή, όπου υπήρχε πολύ υψηλή γνώση στην μεταλλουργία. Και αρχίζει η εξαγωγή Παριανού λυχνίτη συστηματικά. Τα κράματα χάλυβα τότε ήσαν απίστευτα σκληρά, που ακόμα και σήμερα είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθούν. Συναινούν όλα τα στοιχεία, ότι αυτά πρέπει να έχουν αρχίσει να γίνονται τότε, που υπήρξε η ανάπτυξη του χάλυβα και μπόρεσαν να λαξεύσουν τέτοιες κατασκευές με σχετική ευκολία. Είναι και η στάθμη της θάλασσας, που μας βοηθά στην χρονολόγηση, τα μισά αυλάκια είναι μέσα και τα μισά έξω. Πιστεύω πως επέλεγαν το κατάλληλο αυλάκι ώστε το καθισμένο πλοίο να σηκωθεί σε λίγες μέρες με την παλίρροια μετα την φόρτωση. Τα παράλληλα προς την ακτή αυλάκια έχουν όλα και μία ελαφρά κλίση προς τα βαθειά.
Για παράδειγμα από την κλασσική εποχή μέχρι σήμερα η διαφορά της στάθμης της θάλασσας είναι 2,5 με 3,5 μέτρα. Αυτή η διαφορά του ενός μέτρου οφείλεται, στο ότι δεν είναι μόνο η στάθμη της θάλασσας, που ανεβαίνει. Συγχρόνως πρέπει να συνυπολογίσουμε, ότι βρισκόμαστε σε ένα πολύ ενεργό γεωλογικό χώρο, όπου γίνονται πολλές αναμοχλεύσεις και ανακατατάξεις λιθοσφαιρικών πλακών από κάτω, άλλα νησιά σηκώνονται από τη μιά μεριά, αλλά βυθίζονται από την άλλη (π.χ. Κρήτη).
Η ύπαρξη λοιπόν αυτών στη βόρεια ακτή του Δεσποτικού, είναι για εμένα ένα πρόσθετο, πολύ ενισχυτικό στοιχείο της άποψής μου, ότι αυτά χρησιμοποιούνταν για την ελεγχόμενη μεταφόρτωση μαρμάρου. Το Δεσποτικό δεν έχει μάρμαρο και όλος ο μεγάλος αρχαίος ναός εκεί είναι κατασκευασμένος από Παριανό μάρμαρο. Δεν υπάρχουν ίχνη κανενός άλλου λιμενικού έργου στην Πρεπέσινθο-Δεσποτικό, το οποίο έστω να μας δίνει κάποια στοιχεία γιά το πώς μετέφεραν και ανέβασαν τόσους όγκους μαρμάρου στην Μάνδρα Δεσποτικού.

Άγνωστες αρχαίες κατασκευές στη θάλασσα της Πάρου φωτογραφημένες από ελικόπτερο. (Αποκλειστικά δικαιώματα Πέτρου Νικολαϊδη και Ινστιτούτου Αιγαίου).

Στη φωτογραφία φαίνονται άψογα ευθείες κατασκευές φτιαγμένες με μεγάλη επιμέλεια. Τέτοια έργα έχουν βρεθεί σε τρείς περιοχές γύρω από την Πάρο. Αυτό σημαίνει πως ό,τι καιρό και να είχε, πάντοτε θα υπήρχε ετοιμοπαράδοτο μάρμαρο στην παραλία. Οι Ρωμαίοι εξόρυσαν πάρα πολύ μάρμαρο από την Πάρο. Γινόταν κυριολεκτικά ένας «χαμός» εξόρυξης και μεταφοράς.

«Ε.Ε.»: Αντίστοιχες κατασκευές δεν πρέπει να υπήρχαν και στη στεριά, για την μεταφορά των αντικειμένων;

- Βεβαίως,αλλά για μερικούς λόγους κυρίως, έχουν εξαφανισθεί. Είτε έχουν αποδομηθεί και χρησιμοποιηθεί ως δομικά υλικά σε μεταγενέστερες κατασκευές, είτε σκεπάστηκαν από προσχώσεις με την παρόδο του χρόνου. Αλλά τέτοιες αυλακώσεις βλέπουμε και στην δυτική είσοδο τουΠαρθενώνα. Βέβαια, στην ξηρά, μην ξεχνάμε, οι μεταφορές γίνονταν εύκολα, κυρίως με την χρήση τροχών.

Το ημικύκλιο που διακρίνεται,πιθανώς να ήταν η ευρύτερη βάση κάποιου αγάλματος ή αναθήματος. Βρίσκεται στα βόρεια της Πάρου,ευτυχώς μακρυά από την παραλία, σε μικρό βάθος.

Πριν από 11.000 - 11.500 χρόνια η Πάρος με τη Νάξο ήταν ενωμένες. Το μέγιστο βάθος ανάμεσά τους σήμερα είναι 35 μέτρα. Το εικονιζόμενο στενό μεταξύ Πάρου – Αντιπάρου ήταν ακόμα στεριά πολύ πιό πρόσφατα στο χρόνο, έως 7.200 χρόνια πρίν. Τότε, άρχισε να δημιουργειται ένα παλιρροϊκό, θαλάσσιο «ποταμάκι», όπως στο στενό του Ευρίπου. Έτσι εξηγείται και η πολύ μεγάλη αλιευτική δραστηριότητα στο Σάλιαγκο, χωρίς χρήση αγκιστριών αλλά με την χρήση καμακιών και διβαριών.

Υπάρχει κι ένα τείχος, ολότελα σκεπασμένο από τα νερά, που ενώνει την Πάρο με την Αντίπαρο (Από την Πούντα δεξιά στον παραπάνω χάρτη, μέσω της ξέρας, πάει αριστερά.) Το τείχος είναι σε τέτοιο βάθος, που υπολόγισα, ότι πρέπει να είχε αρχίσει να χτίζεται την εποχή πριν την ακμή του Σάλιαγκου. Δηλαδή, όταν άρχισαν να χάνουν την επαφή με την αντίπερα «όχθη», άρχισαν να τοποθετούν μεγάλες πέτρες στο κατακλυζόμενο στενό και όπως ανέβαινε η στάθμη της θάλασσας, προσέθεταν και άλλες Έτσι δημιουργήθηκε σιγά-σιγά μιά λιθοδομή, ένα τείχος-γέφυρα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Βρήκα και κάποιες ασυνέχειες στο τείχος.
Το ελαφρά οφιοειδές αρχαίο «τείχος»-γέφυρα, στο μέσο της φωτογραφίας, που ένωνε την Πάρο με την Αντίπαρο, τώρα κάτω από τα νερά του Αιγαίου.Οι περιοχές με πιό σκούρο χρώμα είναι φυκιάδες Ποσειδωνίας. Η φωτογραφία έχει ληφθεί από ελικόπτερο. Το βάθος της θάλασσας εδώ είναι 5,50 - 6 μέτρα. Η διατομή του τείχους είναι σχήματος τραπεζίου. Η στέψη της λιθορριπής αυτής βρίσκεται στα -3 μέτρα. Οι πέτρες κατα μέσο όρο έχουν βάρος, όσο μπορεί να σηκώσει και να κουβαλήσει ένας άνθρωπος, περίπου 25-30 κιλά.
Οι τέσσερις σταυροί στο κέντρο της παρακάτω φωτογραφίας υποδεικνύουν μιά ξέρα. Το αμέσως από πάνω νησί είναι το Ρεμματονήσι, «νησί Γουλανδρή» και πιό πάνω ο Σάλιαγκος, όπου έχει πιστοποιηθεί μιά από τις αρχαιότερες παρουσίες ανθρώπου στο νότιο Αιγαίο, τουλάχιστον από το 6.400 χρόνια πριν, οπότε υπολογίζεται ότι υπήρχε εκεί μιά σχετικά μεγάλη για εκείνα τα χρόνια αποικία περίπου 300 ανθρώπων, υποστηρίζει ο Colin Renfrew (τώρα λόρδος), που έκανε τις ανασκαφές εκεί και στο Πυργάκι το 1964 και που τώρα κανει καταπληκτικές ανασκαφές στην Κέρο.

Το στενό ανάμεσα στην Πάρο, δεξιά, και την Αντίπαρο, αριστερά. Οι περιβάλλουσες γραμμές είναι οι ισοβαθείς των 5 μέτρων. Πολύ πρόσφατα στον γεωλογικό χρόνο, 7.200 χρόνια πριν, τα νησιά αυτά ήταν ενωμένα.

«Ε.Ε.»: Τουτέστιν;
- Όταν ανέσκαψε ο Colin Renfrew το Σάλιαγκo, ενώ βρήκε απίστευτα πολλά κιλά υπολειμμάτων τροφής από τη θάλασσα, δεν βρήκε ούτε ένα αγκίστρι. Βρήκε κόκκαλα από μεγάλους τόννους μήκους 1.5 μ, κόκκαλα από φάλαινα και χιλιάδες όστρακα. Ενώ σε άλλους αρχαίους παραθαλάσσιους οικισμούς (Φτελιά Μυκόνου, Μαρουλάς Κύθνου) έχουν βρεθεί πολλά αγκίστρια διαφόρων ειδών, εδώ, ούτε ένα! Μόνο πολλές αιχμές βελών και δοράτων απο οψιανό λίθο Μήλου.

Σκέφτομαι λοιπόν, ότι αυτοί οι άνθρωποι, έποικοι όντες, από όσο γνωρίζουμε, από Καρία και Λυκία (τα κεραμικά τους, εκείνης της εποχής, μοιάζουν πάρα πολύ με αυτά του Σαλιάγκου) και θεωρώ, ότι ψάρευαν με τον ίδιο τρόπο, που ψάρευαν και στα ποτάμια της Καρίας και της Λυκίας, όπως έκαναν και κάνουν οι σκωτσέζοι στην Σκωτία, ή οι Ιιδιάνοι στα ποτάμια της Β. Αμερικής. Φράζουν δηλαδή, μερικώς το ποτάμι με πέτρες αναγκάζοντας έτσι τα ψάρια να περάσουν από μία πολύ στενή δίοδο, όπου είτε τα καμακώνουν, είτε βάζουν κάποιο δίκτυ και τα μαζεύουν. Τι να τα έκαναν τα αγκίστρια λοιπόν; Είχαν φτιάξει τη γέφυρά τους λοιπόν που χρησίμευε και ως διβάρι.

«Ε.Ε.»: Γιατί οι Κυκλάδες και το Αιγαίο έπαιξαν τόσο σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη πολιτισμών;

- Εκτιμώ ότι οι κυριότεροι λόγοι αρχικά, είναι γεωλογικοί και βιολογικοί, δηλαδή περιβαλλοντικός. Μπορείς να αναπτύξεις πολιτισμό και γενικώς να υπάρχει μία συνέχεια εκεί, που έχεις να φάς, να πιείς και να ζήσεις χωρίς σοβαρούς φυσικούς κινδύνους. Φανταστείτε πώς θα ήταν αυτά τα μέρη πρίν μερικές χιλιάδες χρόνια. Σε ένα τέτοιο μέρος μπορείς να αναπτύξεις πολιτισμό, γιατί έχεις κατάλληλες, καλές συνθήκες ζωής, έχεις τροφή, έχεις πρόσβαση σε πρώτες ύλες, όπως οψιανό από Μήλομάρμαρο από Πάρο, Νάξο, Τήνο, σμύριδα από Νάξο, μέταλλα από Σίφνο κ.λπ..

Τα νησιά επίσης έχουν ένα ακόμη πλεονέκτημα. Προάγουν μια βιοποικιλότητα, όχι μόνον στα ζώα και στα φυτά, η οποία έχει βέβαια τις ρίζες της στη γεωλογική ποικιλότητα, αλλά προκύπτει και μιά πολιτισμική ποικιλότητα. Από τη στιγμή, που χωρίζονται π.χ. η Νάξος και η Πάρος πριν 10,000 χρόνια, αλλιώς θα φτιάξουν το αγγείο κάποιοι στο ένα νησί, αλλιώς οι άλλοι στο άλλο νησί. Άλλες ιδέες θα αναπτύξει ο ένας, άλλες ο άλλος. Και έτσι παράγεται και πολιτισμική ποικιλότητα, που εξελίσσεται σε πλούτο.

Άγνωστη, σημαντικών διαστάσεων αρχαία κατασκευή, σκεπασμένη σήμερα από την θάλασσα στον Άγιο Νικόλαο, Σπόων Καρπάθου. Στην περιοχή βρίσκεται επίσης αρχαιολογικός χώρος, ο οποίος δεν έχει τύχει ακόμη, κατάλληλης προσοχής και αξιοποίησης.
Ο κυριότερος όμως, παράγων γέννησης πολιτισμου είναι ο προκύπτων ελεύθερος χρόνος για δημιουργία. Πιστεύω, ότι το Αιγαίο ήταν (και είναι) ένας μοναδικός χώρος γιά την ανάπτυξη του πνεύματος και του φωτός ακριβώς διότι λόγω περιβαλλοντικών συνθηκών είχες εξοικονομήσει τον ελεύθερο χρόνο, ώστε να έχεις και την πολυτέλεια να σκεφθείς, να στοχασθείς. Όταν πρέπει να τρέχεις ως νομάς πίσω από τα κοπάδια και να κρύβεσαι από το λιοντάρι να μην σε φάει και είσαι συνέχεια «στο τρέξιμο», πού να σκεφτείς, πού να γεννήσεις πολιτισμό και ιδέες. Όταν όμως, αρχίζεις κι έχεις ελεύθερο χρόνο, τότε πιά μπορείς να αρχίσεις να κοσμείς ένα χρηστικό πήλινο αντικείμενο με παραστάσεις, να ασχολείσαι και με την φιλοσοφία, τα μαθηματικά, το θέατρο, τη μουσική, την ποίηση, τη λογοτεχνία, την δημοκρατία και άλλες πρωτοποριακές ιδέες. (A. Pέτoυλα).

30 Αυγ 2015

Το χωριό που ξέχασε ο χρόνος: Οι κάτοικοί του ζουν όπως το '50 -Ρούχα και σπίτια άλλης εποχής

Δεν έχουν ηλεκτρικό, αποφεύγουν τις φωτογραφίες και τα ρούχα τους θυμίζουν μια άλλη εποχή. Πολύ μακρινή. Τα μέλη μιας αίρεσης στη Βολιβία ζουν εντελώς διαφορετικά από εμάς.
Ο φωτογράφος Ζορντί Ρουζ Τσιρέρα έπεισε κάποια από τα μέλη της εν λόγω αίρεσης να ποζάρουν στο φακό του, επιτρέποντας έτσι σε όλους εμάς τους υπολοίπους να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στην καθημερινότητά τους.
Τα μέλη της Μενονιτών έχουν επιλέξει να ζήσουν τη ζωή τους εξολοκλήρου στο παρελθόν.

Ο φωτογράφος για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των Μενονιτών έζησε μαζί τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Για να καταλάβει, μάλιστα, τον τρόπο ζωής και σκέψης τους έμεινε μαζί τους, στα σπίτια τους. «Κάτι που πραγματικά με συγκλόνισε ήταν η έλλειψη χόμπι και παιχνιδιών, η έλλειψη δημοσίων χώρων, η απουσία κοινωνικής ζωής», είπε ο Τσιρέρα μιλώντας στο Slate. «Δεν υπάρχουν καφετέριες και εστιατόρια, γήπεδα ποδοσφαίρου, πλατείες ή κήποι. Υπάρχει μόνο μια εκκλησία και ένα κατάστημα. Η ζωή τους όλη επικεντρώνεται στην εργασία τους και τη φροντίδα της οικογένειάς τους. Επίσης απαγορεύεται να πίνουν αλκοόλ, να ακούν μουσική και να οδηγούν».
Οπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες, οι Μενονίτες φορούν όλοι τα ίδια ρούχα, μένουν σε παρόμοια σπίτια και έχουν τα ίδια χόμπι, ωστόσο, όπως σημειώνει και ο Τσιρέρα έχουν καταφέρει να διατηρήσουν την ατομικότητά τους.




ΠΗΓΗ

Ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία τι πρέπει να γνωρίζουμε ώστε να προφυλαχθούμε !!


Mε την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία είχαμε ασχοληθεί
και είχαμε δει πως με μικρές τεχνικές μπορούμε να προστατεύσουμε τον
εαυτό μας από τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία…
στη σημερινή ανάρτηση ας παρακολουθήσουμε μερικές ακόμα
τεχνικές αλλά
και πως μπορούμε να εμπλουτίσουμε τη διατροφή μας ούτως ώστε


να αποκτήσουμε περισσότερες ασπίδες προστασίας…Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Υπάρχει ένα χωριό στο οποίο οι άνδρες 'απαγορεύονται'



Η ιστορία του χωριού Umoja στην Κένυα, θα μπορούσε να είναι ένα χαρούμενο παραμύθι, χωρίς δράκους και μάγισσες, παρά μόνο με μερικές γυναίκες οι οποίες αποφάσισαν να φτιάξουν μια μικρή κοινότητα στην οποία θα ζούσαν αποκλειστικά και μόνο εκείνες, απαλλαγμένες από τα όποια δεινά μπορεί να τους προκαλούν οι άνδρες. Και σίγουρα στους περισσότερους τουρίστες που επισκέπτονται το χωριό, η ιστορία αυτή μοιάζει απόλυτα ιδανική και χαρούμενη.
Με τη διαφορά ότι κάθε γυναίκα που ζει σε αυτό το χωριό, βρήκε καταφύγιο στο χωριό Umoja γιατί είτε έπεσε θύμα βιασμού είτε υπέστη κλειτοριδεκτομή είτε αναγκάστηκε να πωληθεί σε κάποιον άνδρα ως γυναίκα του.

Το χωριό Umoja λοιπόν είναι ένα χωριό στο οποίο ζουν γυναίκες κατατρεγμένες. Γυναίκες που βρήκαν όμως το ψυχικό σθένος να αφήσουν τις οικογένειές τους, να αφήσουν τον τόπο τους, να ξεφύγουν από τους άνδρες που τις κακομεταχειρίζονταν και να φτιάξουν τη δική τους μικρή κοινωνία στην οποία δεν ζουν μεν πλουσιοπάροχα αλλά ζουν απαλλαγμένες από τον φόβο και την όποια κακοποίηση είχαν υποστεί παλαιότερα. Οπότε ναι, για έναν τουρίστα ο οποίος βλέπει απλά 40 γυναίκες να πωλούν χαμογελαστές τα χειροποίητα κοσμήματά τους, η ιστορία μοιάζει μάλλον ειδυλλιακή.
Όπως περιγράφει η Julie Bindel, η οποία επισκέφτηκε το χωριό για λογαριασμό του Guardian, αυτή τη στιγμή ζουν εκεί 40 γυναίκες και περίπου 200 παιδιά. Θα φτάσουμε αργότερα στο πώς γίνεται να έχουν τόσα παιδιά. Κάθε γυναίκα και τα παιδιά της έχουν τη δική τους καλύβα, μαγειρεύουν σε ομάδες για όλο το χωριό και η κύρια πηγή εσόδων για τα λειτουργικά έξοδα της κοινότητας προέρχονται τόσο από τα κοσμήματα τα οποία φτιάχνουν όλες οι γυναίκες και πωλούν στους τουρίστες που επισκέπτονται το χωριό, όσο και από ένα μικρό ποσό που θα πληρώσει ο τουρίστας για να μπει στο χωριό. Σε κοντινή απόσταση διατηρούν μάλιστα και ένα καταφύγιο για εκείνους τους τουρίστες οι οποίοι επιθυμούν να διαμείνουν στην περιοχή για να κάνουν σαφάρι.
Το χωριό Umoja λοιπόν δεν είναι αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Βρίσκεται μάλιστα πολύ κοντά σε άλλα χωριά της φυλής των Samburu στη βόρεια Κένυα, με τους άλλους τη κυρίαρχης φυλής της περιοχής να σέβονται απόλυτα το δικαίωμα των γυναικών αυτών να ζουν μόνες τους σε εκείνο το χωριό. Το να φτάσουν βέβαια σε αυτό το σημείο που οι άνδρες να σέβονται αυτή την κοινότητα, σε μία τόσο πατριαρχική κοινωνία στην οποία οι γυναίκες έχουν ελάχιστα δικαιώματα, ήταν μια μακρά διαδρομή. Που ξεκίνησε το 1990 όταν η Rebecca Lolosoli αποφάσισε να κινητοποιήσει άλλες γυναίκες για να φτιάξουν αυτό το χωριό.

Η Lolosoli κήρυττε για τα δικαιώματα των γυναικών και παρακίνησε στην ουσία 15 γυναίκες που είχαν πέσει θύμα βιασμού από Βρετανούς στρατιώτες να ζήσουν μαζί σε μία κοινότητα στην οποία θα καλούσαν κι άλλες κακοποιημένες γυναίκες με τα παιδιά τους. Θα άλλαζε κάτι αυτή η κοινότητα όσον αφορά το βιασμό; Σίγουρα όχι. Αλλά σύμφωνα με την παράδοση στο Ισλάμ αλλά και την τοπική παράδοση των Samburu, μία γυναίκα η οποία έχει βιαστεί θεωρείται απόβλητη της κοινωνίας και κακή σύζυγος. Με αποτέλεσμα κάθε γυναίκα που είχε κακοποιηθεί από Βρετανούς στρατιώτες ή κάποιον γηγενή, όχι απλά να μην δέχεται τη φροντίδα και την υποστήριξη την οποία θα έπρεπε να δέχεται, αλλά να ζει καταπιεσμένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Σε αυτή την ομάδα γυναικών, ειδικά μετά τα πρώτα χρόνια που η Lolosoli και οι λοιπές άντεξαν τις πιέσεις και τις απειλές που δέχονταν για την κοινότητα που είχαν συστήσει, άρχισαν να προστίθενται και άλλες γυναίκες Samburu. Γυναίκες που είτε είχαν πωληθεί με αντάλλαγμα μερικά ζωντανά σε άνδρες τους οποίους δεν ήθελαν να παντρευτούν είτε είχαν υποστεί κλειτοριδεκτομή σε μικρή ηλικία. Οι γυναίκες του χωριού ήταν εκεί για να δώσουν στέγη, τροφή αλλά το κυριότερο, μια νέα ευκαιρία, σε κάθε γυναίκα που ζήτησε έκτοτε καταφύγιο εκεί. Ανεξαρτήτου ηλικίας. Ανεξαρτήτως αιτίας που τις οδήγησε εκεί.
Και τα παιδιά; Πώς αυξάνονται ολοένα και περισσότερο τα παιδιά στην κοινότητα;

Ο Lotukoi είναι ο μόνος άνδρας που μπαίνει καθημερινά στο χωριό Umoja. Κι αυτό γιατί είναι ο βοσκός του κοπαδιού που έχουν οι γυναίκες του χωριού. Απ' ό,τι λέει ο ίδιος, η δουλειά του βοσκού είναι μια δουλειά για άνδρα. Αλλά σίγουρα δεν ευθύνεται ο Lotukoi για τις δεκάδες γέννες που έχει ζήσει το χωριό τα τελευταία 25 χρόνια. Οι ίδιες οι γυναίκες του χωριού δεν μιλούν πολύ για αυτό. Λένε εξάλλου ότι στην παράδοσή τους θεωρείται αμαρτωλό το να έχεις παιδιά από διαφορετικούς άνδρες. Αλλά παραδέχονται ότι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς παιδιά. Ή άντρες.
Την απάντηση δίνουν πιο θαρρετά οι άνδρες ενός γειτονικού, οι οποίοι αναφέρουν ότι πολλές γυναίκες από το χωριό κάνουν επιδρομές τα βράδια στις καλύβες τους αναζητώντας την ανδρική συντροφιά. Δεν ακούγεται και πολύ άσχημο ε; Με τη διαφορά όμως ότι οι γυναίκες αυτές δεν θέλουν κανέναν από αυτούς τους άνδρες μόνιμα στην συντροφιά τους και προτιμούν να ζουν μόνες και ελεύθερες από εκείνους που κάποτε τις καταπίεζαν.
Κι αν κάτσεις έτσι λίγο πίσω στην καρέκλα και το σκεφτείς – έλα, πάμε λίγο, σπρώξε καρέκλα προς τα πίσω, βάλε πόδια κάπου ψηλά και σκέψου – αυτή η αυτόχθονη κοινότητα στην οποία ζουν ελεύθερα όλες αυτές οι γυναίκες και όλα αυτά τα παιδιά, μοιάζει κάτι εκπληκτικό. Με τις γυναίκες που ζουν εκεί να κάνουν πλέον αυτό που πραγματικά τους έλειπε. Να ζουν ευτυχισμένα, να καμαρώνουν για τα παραδοσιακά κοσμήματα που φτιάχνουν και πωλούν στους τουρίστες και να έχουν την συντροφιά ενός άνδρα μόνο όταν εκείνες το θελήσουν. Το αν λείπουν οι πατρικές φιγούρες από τα παιδιά που μεγαλώνουν εκεί ή αν λείπει σε εκείνες η έννοια της συντροφιάς ενός συζύγου, είναι κάτι που το βγάζω από αυτή την όμορφη εικόνα.
Διαβάζοντας όμως τις ιστορίες κάθε μίας από αυτές τις γυναίκες που αποφάσισε να ανοιχτεί λίγο παραπάνω στη δημοσιογράφο, δεν μπορείς παρά να έχεις ένα σφίξιμο στην καρδιά για κάθε μία από αυτές τις εμπειρίες που στιγμάτισαν τις ζωές τους τόσο ριζικά.
Μην αναρωτιέσαι αν η πολιτεία στην Κένυα έκανε κάτι για κάποια από αυτές τις υποθέσεις βιασμού και κακοποίησης. Ένας Βρετανός υπήκοος, ο οποίος δραστηριοποιείται στην περιοχή σε ένα ιατρείο που αναλαμβάνει χειρουργεία για ανθρώπους που έχουν τραυματιστεί από τις επιχειρήσεις των Βρετανών στη χώρα, αποφάσισε πριν λίγα χρόνια να δράσει. Και μάζεψε δικαιολογητικά, μαρτυρίες και ό,τι απόδειξη μπόρεσε να βρει για να ξεκινήσει μια δικαστική διαδικασία τόσο για τους βιασμούς από τους Βρετανούς στρατιώτες όσο και για άλλες υποθέσεις. Δικαιολογητικά τα οποία κατέθεσε στην τοπική δικαιοσύνη. Δικαιολογητικά τα οποία εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας όταν ήρθε η αρνητική απάντηση από τις Αρχές για την περαιτέρω εξέταση της υπόθεσης.
Οι γυναίκες στο χωρίο Umoja δεν θα πάρουν λοιπόν ποτέ κάποια αποζημίωση για όσα δεινά τους συνέβησαν. Αλλά στο δικό μου το μυαλό τουλάχιστον αυτό θα ήταν το λιγότερο. Γιατί οι ίδιες τουλάχιστον λένε ότι αυτό το οποίο ζητούσαν στη ζωή τους, το βρήκαν σε αυτήν την κοινότητα.
Να μεγαλώνουν τα παιδιά τους ελεύθερες και να φτιάχνουν κοσμήματα, συζητώντας και γελώντας κάτω από τον ήλιο.

Το μυστηριώδες φαινόμενο του «Ανθρώπου Σκιά» – Από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα στον κόσμο…

Από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα στον κόσμο της παραφυσικής δραστηριότητας είναι αυτά του "Ανθρώπου Σκιά"…
Κάθε εβδομάδα φαίνεται να υπάρχουν όλο και περισσότερες ιστορίες και αναφορές γι αυτά τα μυστηριώδη όντα, και σίγουρα έχουν γίνει ένα καυτό θέμα και ένα θέμα αυξανόμενου ενδιαφέροντος έρευνας από τους ερευνητές.
Οι ιστορίες για τα περίεργα αυτά πρόσωπα και η φύση τους ποικίλλουν από ακίνδυνους, ήσυχους, και ντροπαλούς παρατηρητές, σε κακόβουλα και εντελώς δυσάρεστα πλάσματα κακής πρόθεσης.

Όπως με τα περισσότερα πράγματα στον παραφυσικό τομέα, κανείς δεν μπορεί να πει με οποιαδήποτε βεβαιότητα ποια είναι αυτά τα όντα σκιά , αλλά εμείς θα διερευνήσουμε μερικές από τις διαδεδομένες θεωρίες.
Οι άνθρωποι σκιά, έχουν κερδίσει το ψευδώνυμό τους, επειδή πιο συχνά παρατηρούνται ή έχουν αναφερθεί ως μια ανθρώπινη-μορφή. Σε αντίθεση με τις τυπικές περιγραφές των φαντασμάτων που συνήθως περιγράφονται να έχουν ανθρώπινη μορφή με διακριτά χαρακτηριστικά, όπως τα φυσικά χαρακτηριστικά, είδη ένδυσης και αξεσουάρ, οι άνθρωποι σκιά λέγεται ότι είναι χαρακτηριστικά-λιγότεροι.
Σε γενικές γραμμές,περιγράφονται όταν εμφανίζονται να έχουν μάζα, όμως η φύση τους φαίνεται να ποικίλλει από απλές δισδιάστατες σκιές, σε στρέβλωση των τρισδιάστατων μορφών.
οι κινήσεις τους που μερικές φορές περιγράφονται ως “αφύσικες” φαίνεται να είναι πολύ γρήγορες και αποσπασματικές. Μερικές φορές λέγεται ότι κινούνται σε αργή κίνηση, σαν να ήταν βυθισμένοι σε υγρό, και στη συνέχεια να μετακινούνται ξαφνικά γρήγορα από το ένα μέρος στο άλλο μέσα στο δωμάτιο.
Και πάλι, ορισμένες εκθέσεις διαφέρουν ακόμη ευρύτερα, και περιγράφουν ένα εντελώς μαύρο ον με κόκκινα μάτια, ένα μανδύα, και ένα καπέλο. Αυτή η παραλλαγή έχει γίνει γνωστή ως “ο άνθρωπος καπέλο”.
Πολλοί μάρτυρες περιγράφουν το αίσθημα μιας ισχυρής παρουσίας ή την αίσθηση ότι παρακολουθούνται, πολλές φορές έχουν πάρει μια γεύση από «κάτι σκοτεινό» στην άκρη του ματιού τους, γυρίζουν να κοιτάξουν προς την κατεύθυνση της παρουσίας μόνο για να δουν ότι εξαφανίζονται στον αέρα, ή ότι φεύγουν μέσα από έναν τοίχο.
Μερικές φορές αναφέρονται ως παιδιάστικες και ότι παίζουν παιχνίδια με τους μάρτυρες. Αυτά φαίνονται να είναι περίεργα, και είναι επίσης σχεδόν πάντα μέσα από περιφεριακή όραση, όταν ο μάρτυρας γυρίζει να τους δει, αντί να εξαφανιστούν μέσα σε έναν τοίχο ή στον αέρα, συνήθως φεύγουν σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.
Πολλές φορές οι άνθρωποι ερμηνεύουν την παρουσία των ανθρώπων σκιά ως δυσοίωνες και εξισώνουν εμπειρίες από όντα σκιάς με αισθήματα.
Οι θεωρίες γύρω από τη φύση και την προέλευση των ανθρώπων σκιά αφθονούν. Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι όντα που υπάρχουν σε ένα σύμπαν παράλληλο με το δικό μας.
Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι δαιμονικές οντότητες, ή είναι παρατηρητές από άλλο τόπο, μερικοί μάλιστα λένε ότι μπορεί να δημιουργήθηκαν ασυνείδητα από αρνητική ψυχική ενέργεια, και σχετίζονται με ένα μέρος ή ένα γεγονός στο οποίο έχει μια ακραία συναισθηματική ή σωματική καταπόνηση / τραύμα που έχει λάβει χώρα.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην παρατηρήσετε τον υποσυνείδητο συμβολισμό που συνάγεται από αυτές τις εκδηλώσεις. Στην Ψυχολογία και την Φιλοσοφία Γιουνγκ οι σκιές συνδέονται με τις κρυφές πτυχές του συνειδητού μυαλού, είναι ένα αρχέτυπο από μια καταπιεσμένη περιοχή της ανθρώπινης φύσης και συμπεριφοράς, ίσως γι ‘αυτό τα συναισθήματα φόβου και μοχθηρίας συχνά συνοδεύουν την αλληλεπίδραση με αυτά τα όντα. Πιθανές επιστημονικές εξηγήσεις:

Υπναγωγία:
Μερικοί από τους όρους που αναφέρονται σε άτομα με εμπειρίες σκιάς, είναι παρόμοια με εμφανίσεις σε επεισόδια παράλυσης στον ύπνο. Πολλές φορές οι μάρτυρες σκιάς, ανέφεραν ότι οι εμπειρίες τους συμβαίνουν ακριβώς πριν κοιμηθούν, ή αμέσως μετά το ξύπνημα. Φυσιολογικά, αυτό θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα μιας κατάστασης που ονομάζεται υπναγωγική παράλυση.
Το σώμα πηγαίνει φυσικά μέσα από μια κατάσταση παράλυσης κατά τη διάρκεια του ύπνου REM (Rapid Eye Movement, γνωστός και ως ύπνος γρήγορων κινήσεων των ματιών) στο να μας κρατήσει από το να ενεργήσει τα όνειρά μας σωματικά.
Μια προσωρινή και ανησυχητική παράλυση μπορεί να συμβεί όταν ξαφνικά ξυπνήσεις από μια REM κατάσταση σε μια κατάσταση εγρήγορσης, αλλά η παράλυση του σώματος εξακολουθεί να συμβαίνει. Αυτό αναγκάζει το άτομο να είναι πλήρως ενήμερο, αλλά δεν μπορεί να κινηθεί.
Επιπλέον, σε αυτή την κατάσταση τα άτομα είναι σε θέση να αντιληφθούν συνειδητά εικόνες από το υποσυνείδητο μυαλό τους.
Αυτές οι ψευδαισθήσεις μπορεί να είναι πολύ πραγματικές και μπορεί να περιλαμβάνουν μερικές ή όλες τις αισθητηριακές αντιλήψεις, τα άτομα μπορούν να δοκιμάσουν γεύση, όσφρηση, ακοή, αφή, ή οπτικά φαινόμενα υπναγωγίας, που είναι μερικές φορές γνωστά ως «τα πρόσωπα στο φαινόμενο σκοτάδι», επειδή οι πάσχοντες συνήθως αναφέρουν ότι βλέπουν πρόσωπα, ενώ βιώνουν εγρήγορση-ύπνου.
Παρόμοιες υποθέσεις έχουν προταθεί και συνδέουν αυτή την κατάσταση σε μια σειρά από άλλες εμφανείς παραφυσικές εμπειρίες, συμπεριλαμβανομένων τις απαγωγές από εξωγήινους.

Παρειδωλία:
Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι μάρτυρες αναφέρουν ότι βλέπουν τους ανθρώπους σκιά μέσω της περιφερειακής τους όρασης. Αυτή η περιοχή της όρασης συνδέεται με την περιοχή του εγκεφάλου που είναι ενσυρματωμένη να βρει γνωστά μοτίβα, ενώ παρέχει λιγότερη λεπτομέρεια στον εγκέφαλο από το κέντρο προς τα εμπρός.
Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μια κατάσταση γνωστή ως παρειδωλία, στην οποία ο εγκέφαλος εσφαλμένα ερμηνεύει τυχαία μοτίβα φωτός / σκιάς ή υφή, ως οικεία μοτίβα όπως ανθρώπινα πρόσωπα /ζωικές μορφές, όπως βλέπουμε γνωστές μορφές στα σύννεφα. Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως «μητροποίηση» από πολλούς υπερφυσικούς ερευνητές.

Ηλεκτρομαγνητικά Πεδία:
Πρόσφατα, έχει βρεθεί ότι τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία μπορεί να παρεμβαίνουν με τις λειτουργίες του κροταφικού λοβού, με αλλαγμένες καταστάσεις αντίληψης στις οποίες ακουστικές και οπτικές ψευδαισθήσεις μπορεί να συμβούν.
Πρόσφατες μελέτες έρευνες, έδειξαν ότι υπάρχει η δυνατότητα να αναδημιουργήσουν πολλές από τις εμπειρίες που αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια παραφυσικών συναντήσεων ή στοιχειώματα υπό ελεγχόμενες συνθήκες.
Όσο για τους ανθρώπους σκιά, ίσως είναι ένα αποκύημα της φαντασίας μας, ίσως να είναι κάτι περισσότερο…

Ο θρύλος του Ιπτάμενου Ολλανδού. Τι κρύβεται πίσω από το διάσημο ναυτικό παραμύθι;

Κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα οι ναυτικοί διηθούνταν ότι κάποτε ένα πλοίο, με κυβερνήτη τον Ολλανδό βαν ντερ Ντέκεν, ταξίδευε γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Εκεί έπεσε σε μια τρομερή καταιγίδα. Ο καπετάνιος δεν έκανε το παραμικρό προκειμένου να αποφύγει το ακραίο καιρικό φαινόμενο. Παρά τις ικεσίες του τρομοκρατημένου πληρώματος, ο Ντέκεν έδειχνε να έχει τρελαθεί και οδήγησε το πλοίο στην καρδιά της καταιγίδας.
Οι ναύτες στασίασαν αλλά ο καπετάνιος πέταξε τον επικεφαλής τους στη θάλασσα. Κρατώντας σφικτά το τιμόνι συνέχισε να περιφρονεί την καταιγίδα, τραγουδώντας και βλαστημώντας τα θεία. 


Τότε το πλήρωμα κατέφυγε στην προσευχή η οποία δεν άργησε να εισακουστεί. Ένα εκτυφλωτικό φως τύλιξε το πλοίο. Μέσα απ’ αυτό ξεπρόβαλλε η μορφή του Θεού που καταράστηκε τον βλάσφημο πλοίαρχο να περιπλανιέται αιώνια με το πλοίο του, εν μέσω καταιγίδας. Όσα πλοία θα τον συναντούσαν θα είχαν κακή τύχη, επομένως τον απέφευγαν όλοι. Μετά την καταδίκη του Ντέκεν ο Θεός εξαφανίστηκε και μαζί του το πλήρωμα του πλοίου. Από τότε ο Ντέκεν ταξιδεύει αιώνια ολομόναχος στο πηδάλιο του πλοίου σκορπώντας τον θάνατο σε όποιο άτυχο πλοίο βρεθεί στο δρόμο του. Φυσικά, ο εντυπωσιακός αυτός θρύλος έχει την εξήγησή του. Υπάρχουν χιλιάδες περιπτώσεις ναυτικών οι οποίοι εγκατέλειψαν το πλοίο τους, πιστεύοντας λανθασμένα ότι αυτό θα βυθιστεί. Πολλά σκάφη παρέμεναν ακυβέρνητα για χρόνια, έρμαια των ανέμων.
Προφανώς, η συνάντηση με ένα τέτοιο ταλαιπωρημένο πλοίο προκαλούσε τη φαντασία των ναυτικών. Ο γοητευτικός μύθος του ιπτάμενου Ολλανδού ενέπνευσε διάσημους καλλιτέχνες όπως ο Βάγκνερ Γιατί όμως ο καταραμένος κυβερνήτης είναι Ολλανδός; Κατά την επικρατέστερη άποψη ο μύθος προέρχεται από τη σκανδιναβική μυθολογία. Πρόκειται για τον «θρύλο του Στόττε». Σύμφωνα με αυτόν, ένας Βίκινγκ έκλεψε ένα πολύτιμο δακτυλίδι από τους θεούς και διέφυγε με το πλοίο του. Αργότερα όμως, βρέθηκε ο σκελετός του τυλιγμένος σε αιώνιες φλόγες πάνω στο κατάρτι ενός μαύρου πλοίου-φαντάσματος. Στα μέσα του 17ου αιώνα οι Ολλανδοί έχουν δημιουργήσει μια θαλασσοκρατορία.
Μαχόμενοι εναντίον των πρώην δυναστών τους Ισπανών, επεκτάθηκαν σε μακρινές ηπείρους, δημιούργησαν σημαντικές αποικίες και απέσπασαν από τους Πορτογάλους το μονοπώλιο της εμπορίας μπαχαρικών. Λογικό ήταν λοιπόν ο αρχικός μύθος να «ολλανδοποιηθεί». Όπως ήταν φυσικό ο θρύλος του υβριστή καπετάνιου ενέπνευσε και την τέχνη. Στοιχεία από το μύθο έχει η ταινία, «Οι πειρατές της Καραϊβικής» με τον Τζόνι Ντεπ. Πασίγνωστη είναι η όπερα του Βάγκνερ με τίτλο «Der fliegende Hollander», στην οποία ο καταραμένος πλοίαρχος έχει το δικαίωμα κάθε τέσσερα χρόνια να βγαίνει στην στεριά και να αναζητά την αγάπη μιας γυναίκας, προκειμένου να λυθεί η κατάρα. Ως τότε όμως, ο ντερ Ντέκεν θα τριγυρνά αιωνία στις φουρτουνιασμένες θάλασσες.

Τα επιστημονικά σενάρια της χαμένης Ατλαντίδας. Που βρισκόταν;

Τα φώτα της δημοσιότητας συγκέντρωσε πριν από λίγες μέρες ο Ιταλός δημοσιογράφος και συγγραφέας Σέρτζιο Φράου που ασχολείται εδώ και χρόνια με την υπόθεση της Ατλαντίδας. Ο Φράου υποστήριξε ότι ο μυθικός αυτός κόσμος υπήρχε και βρισκόταν στο νοτιότερο άκρο της Σαρδηνίας.
Σύμφωνα με τον Φράου, ο κόσμος αυτός, όπως αναφέρει και ο Πλάτωνας, βυθίστηκε μέσα σε λίγες ώρες. Αιτία, όπως εκτιμά, ήταν ένα γιγάντιο τσουνάμι που δημιουργήθηκε πιθανότατα από την πτώση ενός κομήτη στη Μεσόγειο. Ετσι η Σαρδηνία προστέθηκε στον μακρύ κατάλογο των τοποθεσιών που έχουν προταθεί ως πιθανή έδρα της Ατλαντίδας.

Σίγουρα ο Πλάτωνας δεν θα φανταζόταν ότι μια αναφορά λίγων σελίδων σε ένα κείμενό του (στον διάλογο Τίμαιου και Κριτία) θα δημιουργούσε ένα από τα μεγαλύτερα X-Files της ανθρωπότητας. Εδώ και αιώνες μελετητές, ιστορικοί, επιστήμονες και ερευνητές ερίζουν για την ύπαρξη αλλά και την ανακάλυψη της Ατλαντίδας. Υπάρχει διαφωνία των ιστορικών για το αν πράγματι υπήρξε αυτός ο προϊστορικός «hi-tech» νησιωτικός πολιτισμός που αναφέρει ο Πλάτωνας ή αν πρόκειται για ένα δημιούργημα της φαντασίας του σπουδαίου φιλοσόφου, με το οποίο θέλησε να πει κάτι αλληγορικά ή μεταφορικά. Ωστόσο δεν έχει πέσει στο τραπέζι κάποια ιδέα για το τι ήθελε να πει ο φιλόσοφος μέσα από την ιστορία της Ατλαντίδας.
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, η Ατλαντίδα βρισκόταν έξω από τις Ηράκλειες Στήλες, τις οποίες οι περισσότεροι ειδικοί ταυτίζουν με τα Στενά του Γιβραλτάρ. Εχουν διατυπωθεί περίπου 200 προτάσεις για το πού βρισκόταν η Ατλαντίδα. Κάποιοι την τοποθετούν κοντά ή ακόμη και στην ενδοχώρα της αμερικανικής ηπείρου, άλλοι αναφέρουν περιοχές στη βόρεια Ευρώπη, ενώ μερικοί υποστηρίζουν ότι διαβάζουμε λανθασμένα την ιστορία και ότι την εποχή του Πλάτωνα Ατλαντικό ωκεανό ονόμαζαν όχι αυτόν που χωρίζει την Ευρώπη από την Αμερική, αλλά τον Ινδικό ωκεανό και άρα εκεί πρέπει να αναζητήσουμε το χαμένο νησί. Κάποιοι τοποθετούν την Ατλαντίδα στην έρημο της Αλγερίας, άλλοι στο Μαρόκο, άλλοι σε μια κοιλάδα του Ινδού ποταμού και άλλοι στην... Ανταρκτική.

Στην Ανδαλουσία
Διεθνής ομάδα αρχαιολόγων και γεωλόγων, με επικεφαλής τον καθηγητή Ρίτσαρντ Φρόιντ από το πανεπιστήμιο του Χάρτφορντ στις ΗΠΑ, υποστήριξε πριν από λίγα χρόνια ότι βρήκε την ακριβή τοποθεσία της Ατλαντίδας νότια της πόλης Κάντιθ, στην Ανδαλουσία. Μάλιστα πιστεύουν ότι αιτία της εξαφάνισής της στάθηκε ένα μεγάλο τσουνάμι, το οποίο την έθαψε κάτω από τόνους λάσπης.
Παγκόσμια προβολή είχε ο ισχυρισμός του Αμερικανού αρχιτέκτονα Ρόμπερτ Σάρμαστ, ο οποίος δήλωσε ότι βρήκε την Ατλαντίδα στην Κύπρο. Ο Σάρμαστ έλεγε ότι εντόπισε με ειδικά βυθομετρικά μηχανήματα σχηματισμούς που συμπίπτουν σε τουλάχιστον 60 σημεία με τις περιγραφές του Πλάτωνα. Τα ευρήματά του βρίσκονται στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Συρίας, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων NA και σε βάθος 1.500 μέτρων. Από τις πλέον δημοφιλείς θεωρίες είναι και αυτή που αναφέρει ότι η Σαντορίνη είναι ό,τι απέμεινε από την Ατλαντίδα μετά την τρομερή ηφαιστειακή έκρηξη.
Οπως και να 'χει, η ιστορία της Ατλαντίδας θα συνεχίσει να μας απασχολεί, αφού ανά τακτά χρονικά διαστήματα θα κάνουν την εμφάνισή τους νέες έρευνες και θεωρίες γι' αυτόν τον μυθικό πολιτισμό.
ΠΗΓΗ

Σερβίρουν φαγητό πάνω σε ξαπλωμένες γυμνές γυναίκες

Γυμνή απόλαυση ή αηδία;
Εστιατόριο στο Σίδνεϊ αντί για πιάτα είχε την φαεινή ιδέα να χρησιμοποιεί γυμνές γυναίκες στο σώμα των οποίων τοποθετεί φαγητό.

Αν και η ιδέα του εν λόγω εστιατορίου θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί πρωτότυπη, ωστόσο έχει προκαλέσει ποικίλα σχόλια στην πλειονότητα τους αρνητικά και εξόχως επικριτικά.
Τα social media μάλιστα έχουν πάρει φωτιά από φωτογραφίες που απεικονίζουν κάποιες από τις γυναίκες του μαγαζιού ξαπλωμένες πάνω σε τραπέζια και καλυμμένες με φρούτα.


Ορισμένοι από τους πελάτες είδαν με... καλό μάτι την πρωτοτυπία του εστιατορίου και πόσταραν κάποιες από τις φωτογραφίες στο Twitter, ωστόσο οι χρήστες που πήραν χαμπάρι τι συμβαίνει ακριβώς στο μαγαζί δήλωσαν απογοητευμένοι και αηδιασμένοι από το θέαμα τονίζοντας μάλιστα πως δεν σοκάρονται από το γυμνό αλλά από την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος.



Χωριό στην Ισπανία πωλείται για 200.000 ευρώ!


Μπορεί το ποσό των 200.000 ευρώ να φαντάζει μεγάλο, ωστόσο γίνεται πολύ μικρό αν σκεφτεί κανείς πως με αυτά τα χρήματα δεν θα αγοράσει ένα μεγάλο σπίτι αλλά ένα ολόκληρο χωριό! 
Ο λόγος για το O Penso στην Ισπανία που είναι ακατοίκητο εδώ και 10 χρόνια, όταν πέθανε και ο τελευταίος του κάτοικος, και τώρα βγαίνει στο σφυρί αναζητώντας αγοραστή. Το χωριό καταλαμβάνει 100 στρέμματα και περιλαμβάνει έναν αχυρώνα και στάβλο για αγελάδες, αλλά και πολλά σπίτια που ωστόσο ωστόσο χρειάζονται αρκετή δουλειά για να γίνουν κατοικήσιμα. Το τοπίο είναι υπέροχο με πολλά δέντρα και μια κοιλάδα με ένα μικρό ποτάμι γεμάτο πέστροφες.

Στα πλεονεκτήματά του ας σημειωθεί ότι βρίσκεται μόλις 10 χιλιόμετρα μακριά από υπέροχες αμμώδεις παραλίες, που αποτελούν ένα από τα καλύτερα σημεία για σερφ στην Ευρώπη. Το χωριό, διαθέτει επίσης δωρεάν παροχή νερού από πηγάδι και ένα αρτοποιείο με πέτρινο φούρνο. Στους υποψήφιους αγοραστές συγκαταλέγονται Βρετανοί συνταξιούχοι ενώ ένας Ινδός έχει επίσης εκδηλώσει ενδιαφέρον να μετατρέψει το χωριουδάκι σε ένα κέντρο γιόγκα.



Η πιο “βρώμικη” παίκτρια…

Ο λόγος για την αναμέτρηση μεταξύ της BYU και της ομάδας του New Mexico για τα πλέι-οφς του γυναικείου ποδοσφαιρικού πανεπιστημιακού πρωτάθληματος των ΗΠΑ, με τις γηπεδούχους να επικρατούν με 1-0 αλλά ουδείς να ασχολείται με το τελικό σκορ, καθώς το κύριο θέμα συζήτησης ήταν η εμφάνιση της παίκτριας του New Mexico, Ελίζαμπεθ Λάμπερτ.




ΠΗΓΗ

Παράξενος λεωφορειόδρομος διατρέχει την αγγλική επαρχία!

Μεταξύ του Cambridge, Huntingdon St Ives και της αγγλικής κομητείας του Cambridgeshire, κινείται ένα διαφορετικό λεωφορείο, σε μια ειδική διαδρομή πάνω σε δύο στενές ράγες αντί του συνηθισμένου ασφαλτοστρωμένου δρόμου.
 Τα λεωφορεία ταξιδεύουν πάνω σε παράλληλες ράγες, ακριβώς όπως ένα τρένο, πραγματοποιώντας έναν νέο τρόπο μεταφοράς που είναι ταχύτερος από των συμβατικών λεωφορείων, επειδή αποφεύγεται η συμφόρηση στους δημόσιους δρόμους.

Στα πλεονεκτήματά του, πέρα από τον λιγότερο χρόνο της διαδρομής, είναι τα εξαιρετικά τοπία που βλέπει κάποιος, καθώς το ταξίδι γίνεται μέσα στο πράσινο, δίπλα σε ποτάμια και με εξαιρετική θέα στα ειδυλλιακά φυσικά σκηνικά της αγγλικής επαρχίας.

«Αναγκάστηκα να φάω σκύλο από την πείνα»! Σοκάρει αγαπημένος Έλληνας τραγουδιστής! (PHOTO)


Ο πολύ γνωστός τραγουδιστής, περιγράφοντας το μεγάλο πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετώπισε ο ίδιος και η οικογένειά του, αποκαλύπτει κάτι σοκαριστικό…

Όταν η Μαρία Ανδρέου από την Espresso ρωτά τον Γιάννη Βογιατζή για τα παιδικά του χρόνια, ο τραγουδιστής περιγράφει το μεγάλο πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετώπισε με την οικογένειά του.

«Η μητέρα μου ήταν από την Ίμβρο, ο πατέρας μου από το Αιτωλικό. Με το που μπήκαν οι Γερμανοί ο μπαμπάς μου έχασε τη ζωή του. Κατοχή, με μια μάνα χήρα 26 ετών. Εγώ ήμουν τότε επτά ετών και ο αδελφός μου τριών. Ταλαιπωρημένα χρόνια, με μια μάνα κέρβερο που κλήθηκε να γίνει και πατέρας, και μια μικρή σύνταξη.
Θυμάμαι ότι μας είχε ταΐσει στην Κατοχή μέχρι και σκύλο. Για να μπορέσουμε να ζήσουμε. Την έχασα πριν από δέκα χρόνια και πιστεύω ότι εκεί που είναι σήμερα θα είναι καλά. Ήταν πολύ καλή γυναίκα, γι” αυτό και εγώ και ο αδελφός μου για να μην κουραζόμαστε είχαμε ξεκινήσει από πολύ νωρίς να δουλεύουμε. Εκείνος στα καράβια, εγώ το πρωί δούλευα σε εργοστάσιο και το βράδυ πήγαινα σχολείο».

Θα το δούμε κι αυτό: Δημιούργησαν τσίχλα “βιάγκρα” για άντρες και γυναίκες με άμεσα... αποτελέσματα!


Έχουμε δει και έχουμε ακούσει τόσα και τόσα για την αύξηση στην λίμπιντο αντρών και γυναικών, αλλά η τελευταία "εξέλιξη" που μας έρχεται από τη Μ. Βρετανία είναι πραγματικά πρωτοποριακή.
Η εταιρεία Killing Kittens, η οποία είναι γνωστή στην Αγγλία για τα προϊόντα που έχει με θέμα το σεξ, την σεξουαλική επαφή και την "ποικιλία" σε αξεσουάρ γύρω από αυτή, έβγαλε στην αγορά μια "τσίχλα-θαύμα", η οποία, όπως ισχυρίζεται η εταιρεία, έχει τα ίδια αποτελέσματα με το γνωστό σε όλους φαρμακευτικό βιάγκρα.

Στην αγορά κυκλοφόρησε μια έκδοση της τσίχλας για τους άντρες και μια άλλη για τις γυναίκες.
Το κόστος αγοράς της "μαγικής" τσίχλας ανέρχεται στις 25 λίρες, ή 35 περίπου ευρώ.
Η τσίχλα Killing Kittens "υπόσχεται" να ανεβάσει την λίμπιντο του άντρα ή της γυναίκας που θα την καταναλώσει μέσα σε 30 μόλις λεπτά.
Η τσίχλα περιέχει τζινσένγκ, ginko και κινεζικό wolfberry για να αυξήσει την ροή αίματος στις ερωτογενείς ζώνες.
Οι πρώτες απόψεις για την τσίχλα που ανεβάζει τη λίμπιντο στο άψε-σβήσε, πάντως, διδίστανται. Υπάρχουν μαρτυρίες που περιγράφουν "αυξημένες αισθήσεις" στις γυναίκες και "καλύτερη στύση" στους άνδρες την ώρα της σεξουαλικής επαφής, αλλά ακόμα και αυτά τα άτομα έχουν επιφυλάξεις για το κατά πόσον αυτά τα αποτελέσματα οφείλονταν στα ασιατικά βότανα στην τσίχλα, ή αν ήταν επίδραση τύπου "placebo" στο μυαλό τους.
ΠΗΓΗ

Μακελειό με τις συντάξεις: Δείτε τί... ψίχουλα θα πάρουν οι συνταξιούχοι τους επόμενους μήνες!


Στις... ήδη πετσοκομμένες συντάξεις θα επιβληθούν νέες μειώσεις σοκ από τον Σεπτέμβριο και για τρεις μήνες, καθώς η αυξημένη εισφορά 6% που πλήρωσαν χθες οι συνταξιούχοι για ασθένεια, ήταν μόνο για τη σύνταξη του Σεπτεμβρίου, χωρίς τις αναδρομικές κρατήσεις για τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο.
Αυτές, όπως αποφάσισε η απερχόμενη κυβέρνηση, θα επιβληθούν σε τρεις δόσεις από τις συντάξεις του Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου, ώστε να εφαρμόσει την απόφαση για την αύξηση της εισφοράς ασθενείας από 4% σε 6% για τις κύριες συντάξεις και να επιβάλει ανάλογη εισφορά-μείωση 6% στις επικουρικές συντάξεις.

Έτσι, 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχοι αναμένεται να πάρουν... ψίχουλα τους επόμενους τρεις μήνες!
Η εισφορά στην κύρια σύνταξη θα υπολογίζεται επί του αρχικού ποσού δηλαδή επί της σύνταξης που είχαν οι δικαιούχοι στις 31/12/2009, πριν επιβληθούν οι περικοπές του Μνημονίου. Στη συνέχεια το ποσό που θα προκύπτει θα αφαιρείται από τη σύνταξη που παίρνουν σήμερα δηλαδή θα μπαίνει το 2% σε σύνταξη 2.000 ευρώ και τα 40 ευρώ της μείωσης που προκύπτει από την εισφορά αυτή, θα αφαιρούνται από τις καταβαλλόμενες συντάξεις.
Στις επικουρικές η μείωση 6% επιβάλλεται στα καταβαλλόμενα ποσά δηλαδή στις συντάξεις που παίρνουν οι δικαιούχοι μετά από όλες τις περικοπές.
Η εισφορά ισχύει αναδρομικά από την 1η Ιουλίου, αλλά από τις αποδοχές των συνταξιούχων έγινε η κράτηση μόνο για ένα μήνα, τον Σεπτέμβριο, που σημαίνει ότι η εισφορά που αναλογεί στους μήνες και στις συντάξεις Ιουλίου και Αυγούστου, θα κρατηθεί από τις συντάξεις των επόμενων τριών μηνών, καθώς το υπουργείο Εργασίας αποφάσισε να σπάσει τις αναδρομικές κρατήσεις σε τρεις δόσεις!
Ετσι για παράδειγμα, συνταξιούχος με αρχική σύνταξη 1.000 ευρώ πλήρωνε μέχρι τον Αύγουστο εισφορά ασθενείας 4%, και έπαιρνε 960 ευρώ. Χθες που μπήκε η αύξηση της εισφοράς κατά 2% η σύνταξη μειώθηκε κατά 20 ευρώ και πήρε 940 ευρώ. Για τους επόμενους τρεις μήνες η σύνταξη θα μειώνεται κάθε φορά, καθώς θα κρατηθούν οι αναδρομικές χρεώσεις από την εισφορά ασθενείας για τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, δηλαδή θα έχει επιπλέον κράτηση 40 ευρώ που θα μοιραστεί σε 3 δόσεις, δηλαδή κάθε μήνα η σύνταξη θα μειώνεται κατά 13,33 ευρώ.
Έτσι στο τέλος Σεπτεμβρίου που θα πάρει τη σύνταξη Οκτωβρίου οι αποδοχές του θα μειωθούν στα 926 ευρώ, στο τέλος Οκτωβρίου η σύνταξη του Νοεμβρίου θα είναι ακόμη πιο κάτω στα 913 ευρώ και στη σύνταξη του Δεκεμβρίου, θα πάρει 900 ευρώ, οπότε θα έχει κλείσει και ο λογαριασμός των αναδρομικών μειώσεων. Στο τέλος Δεκεμβρίου που θα πάρει τη σύνταξη Ιανουαρίου, οι αποδοχές του δεν θα έχουν αναδρομικές μειώσεις παρά μόνο την κανονική εισφορά ασθενείας και το ποσό θα επανέλθει στα 940 ευρώ.
ΠΗΓΗ